Ik heb al twee nachten lekker geslapen. Omdat je nu pas om twaalf uur naar bed gaat? Ja dat helpt zeker, maar ook omdat ik nu weer mijn eigen kussen heb. Ja, slecht slapen is waardeloos. Heb jij nog een beetje geslapen? Ja, maar Lilly heeft mij wel midden in de nacht wakker gemaakt. O ja, ik ben zo blij dat die kat niks van mij moet hebben.

Zo begint de zondagochtend, terwijl hij net zo goed heel anders had kunnen beginnen. Het is maar net wat je zegt. Het valt allemaal nog niet mee om ziek te zijn of mantelzorger. Het legt een behoorlijke druk op je relatie hebben wij samen ontdekt. Maar ja, er is niet zo een-twee-drie een andere weg. En al die boekjes en boeken over hoe je dan wel niet allemaal dood kan gaan, daar ben ik ook wel klaar mee. Geen zoetsappige gedichtjes voor mij. Liever mandarijnen, druiven of bananen

Kun je zo’n man die al z’n boeken weggeeft eigenlijk nog wel een boek geven? Doe maar niet. Ik kom er toch niet meer aan toe. Lees liever het Bloemenmeisje van Anya Niwwierra, dan lezen we samen hetzelfde boek en kunnen we daarover praten. Ik weet het ook niet meer. Het is een eindeloos durende geschiedenis, waarvan je tegelijk denkt dat hij voorlopig nog niet gaat stoppen. Ging het maar ophouden, denk je dan, maar op het zelfde moment zie je degenen die daar door geraakt worden en denk je, laat nog maar even. Er is geen beginnen aan als er zo geen einde aan komt.

Andere dagen voltrekken zich rustig en prima en sluiten prettig aan bij de geschiedenis van ons leven en andere zijn maar moeilijk door te komen. Maar geldt dat niet voor iedereen? Niemand heeft daar woorden voor of een recept. Ik heb al woorden genoeg om naar te luisteren en genoeg recepten om letterlijk van te braken. Dag voor dag, dag voor dag. Lach voor lach, lach voor lach. Ik zou het ook niet anders weten. Wel fijn om te weten dat Piep het in Nesso, Italië, zo lekker naar haar zin heeft. Dat is dan in ieder geval nog iets.