Ik bespreek graag boeken die ik leuk vond om te lezen, zoals een tijdje geleden nog De Camina van Anya Niewierra, een heel spannend boek, waarin niemand uiteindelijk is wie hij is, behalve opvallend genoeg de vrouwelijke personages. Nu werden mij ook de andere boeken van Niewierra aangeraden zoals De Nomade en Het Bloemenmeisje. Omdat De Nomade mij qua thematiek nogal leek op De Nomade koos ik voor het Bloemenmeisje, temeer daar ik dat voor mijn verjaardag had gekregen.

Anyway. Ik begon er met veel enthousiasme en vooringenomenheid aan. Dit moet toch wel een spannend boek zijn, maar het begon mij met hoofdstuk 21 gewoon te vervelen. Er gebeurde geen reet en er was ook weinig sprake van een beetje echte karakterontwikkeling. Wat nu te doen? Verder lezer of via een loshandige boekenmoord het boekje (want ik had behalve de e-versie, waar je nooit meer vanaf komt ook het papierenwerk, wat gemakkelijk in de buitenbieb kon om vandaar nog iemand anders teleur te stellen.

Dit overwegende viel mijn oog op de woorden View Master en Jungle Book waarbij mijn hart werd overstroomd door zoete herinneringen, niet zo zeer door het zo mooi door Neel Sehti gespeelde jongetje Mowgli, maar natuurlijk door de View Master zelf, die ik op veertienjarige leeftijd was tegengekomen op de kwekerij van mijn oom en tante in Sappemeer waar ik in die jaren in de zomers logeerde om te helpen met het oogsten van de tomaten en de komkommers en de oogst per tractor naar de veiling te brengen. Wat een avonturen waren dat. En de dagen dat ik niet in de kwekerij in de weg hoefde te lopen zat ik binnen plaatjes te draaien van Jim Reeves en naar de View Master serie te kijken van grote Europese steden. Juist omdat je zelf de snelheid van de plaatjes kon bepalen was het altijd een spannende reis. Hoeveel jaar is dat toch allemaal geleden. Het lijkt wel alsof ik in de grote ruimte van tijd door een sleuf ben gevallen, terug in de jaren woelige jaren zestig, die zich geheel buiten mijn gezichtsveld afspeelden.