De mensen vragen wel eens hoe het mij lukt elke dag een stukje te schrijven in zulke moeilijke tijden. Dan moet ik eerlijk zeggen dat het mij ook niet elke dag lukt, maar ook dat dit om een aantal redenen de gelukkigste tijd van mijn leven is, die begon toen ik Lief in 2002 ontmoette in Amsterdam. Ze was nog niet gelijk toe aan verkering maar wilde wel elke week met mij naar de film.

Dat vond ik een fantastisch plan, want dan zou dat wat er was zich vanzelf ontwikkelen. Zo zagen wij in de jaren 2003 en 2004 ongeveer elke film van de Volkskrant Filmladder. Daarna braken de serieuzere jaren aan, want in 2005 gingen we samenwonen in de Cornelis Dirkszoonlaan en in 2006 trouwden we en kochten we een pracht van een huis in de oude stad van Monnickendam. Dat waren wel de twee belangrijkste beslissingen uit ons leven, wat nu was vergroeid tot een echt huwelijksleven samen. Gelukkig had Lief een hele handige familie, zodat de verbouwing ook niet al te lang duurde. En er waren ook andere dingen te doen want in 2008 werd Piep geboren. Ik weet nog goed hoe bijzonder het was om nu een eigen kind te hebben. Het ontroerde mij zeer. Het was echt de kroon op ons geluk al kwam er nu niet veel meer terecht van onze wekelijkse dansavondjes.

Maar wie gaf daarom als je elke dag luiers kon verversen en een lieve kleine baby in slaap wiegen? Ons geluk was compleet en we zagen Piep opgroeien in liefde en onszelf groeien in liefde voor elkaar. We pasten heel goed bij elkaar, al waren er ook wel dagen dat de sleutel even zoek was. Toch ben ik, en daar ging het om, nooit gelukkiger geweest dan deze laatste twintig jaar met deze twee dames. Dat is voor mij belangrijk om te zeggen en als ik er straks niet meer ben, dan is het goed om te weten dat ook dat goed is en dat mijn leven, ook al is het misschien wat aan de vroege kant om dat te zeggen, goed is geweest en gelukkig. En we delen een gelukkig leven in dit prachtige huis, elke dag opnieuw, elke gewone dag opnieuw.