Het waren toch nog drukke dagen voor mijn doen. Eerst kwam mijn zus langs met haar man en dan is het altijd gelijk een vrolijke boel. In de middag moesten de pleisters van de nierdrains ververst worden, wat altijd een heel precies klusjes is en waardoor je weer weet hoe sterk die pleisters hechten: heel sterk.

’s Avonds hadden we een afspraak met de huisarts. Het was een heel goed gesprek. Ze heeft heel goed uitgelegd wat alle mogelijkheden zijn en veel van onze vragen beantwoord. Ik was erg opgelucht achteraf en ik denk dat ze me heel goed gaat begeleiden en ondersteunen de komende tijd.

De volgende dag moesten we er heel vroeg uit want we hadden om half negen een afspraak in het ziekenhuis. Lief ging ook mee en Annie was onze chauffeur. Nadat we ons keurig aangemeld hadden, moesten we wel een half uur wachten. Dat is heel uitzonderlijk bij radiologie. Ze gingen de blaas opblazen om te kijken of er nog lekkage was. Dat was gelukkig niet het geval. Nu ging ik naar de zesde verdieping waar ze de nierdrains afsloten om te kijken of er de komende dagen nog lekkage zou optreden of dat alle urine via de blaas en de katheter zou aflopen.

Ook waren ze geïnspireerd door mijn kortademigheid en kreeg ik gelijk zuurstof via een slangetje uit de muur. Met een heel mooi mobiel fotoapparaat maakten ze ook nog een foto van mijn longen. Alle gebruikelijke waarden werden gemeten, temperatuur, bloeddruk, saturatie, die laatste was wel aan de lage kant.

Nu mochten we eindelijk naar huis. Ik had nog een broodje kaas en een kopje thee gescoord, maar was eigenlijk te moe om het met enige smaak te verorberen. Toch lukte dat nog aardig. Op weg naar huis genoten we van het prachtige weer en de airco. Thuis moest ik eerst nog iemand van mijn bed jagen en kreeg ik nog de mevrouw voor het zoladroninezuur op bezoek. We maakten een nieuwe afspraak voor eind november, maar ik denk dat ik er dan al niet meer ben.