De dag begon zoals alle andere dagen rustig, met een enthousiaste thuiszorgmedewerker, waar we al veel mee gelachten hadden. Daarna was het even pauze en toen kwamen er twee mensen van de opleiding van DWI. Ik had het adagium van mijn broer destijds goed in mijn oren geknoopt en meegedaan aan elke opleiding die voorbij kwam. Zo leerde ik veel andere mensen kennen en kwam ik op heel veel plaatsten binnen de gemeente Amsterdam, waar ik later nooit meer zou mogen komen. Het was leuk om toch nog vrij jonge herinneringen op te halen aan deze succesvolle jaren.

Vervolgens kwamen Baukje en Kitty, wat altijd gezellig is en min of meer tegelijkertijd kwam ook Omroep Pim langs om een filmpje te maken over mijn nieuwe bundel. Kennelijk hebben ze daar een neus voor dergelijke nieuwtjes, of hebben ze het gewoon gelezen in een mijner stukjes. Ik ieder geval nemen ze gewoon je hele kamer over en kan je niets anders doen dan gedwee hun vragen beantwoorden: Hoeveel stukje heb je al geschreven, hoe ben je daartoe gekomen, waarom komt er nu een bundel van je columns.

Daarna was Jean ook nog aan de beurt die als een volleerd journalist het hele verhaal over de komst van de bundel en de aanleiding daartoe in een keer kon vertellen. Ze waren weg voor ik het in de gaten had en ik wilde nog een leuke foto van ze maken voor bij dit stukje, maar voor dat idee tot wasdom gekomen was stond er alleen nog maar het statief.

Ach ja, zo gaan die dingen soms. Je moet niet teveel waarde hechten aan het belang en de snelheid van de tijd, want dan heb je geen leven meer en ben je voortdurend te vroeg of te laat. Iedereen nam opgewekt afscheid van elkaar met het idee dat-ie het precies goed had gedaan en zo droeg alles bij aan een opgewekte dag die verder in zomerse opgewektheid versleten zou worden. De rest van de dag duurde mij dan ook veel te lang, maar dat heb ik wel eens vaker de laatste tijd, dat het te druk is of te stil. Zie daar maar eens een oplossing voor te vinden. Ik hou mij aanbevolen.