Nadat we samen met Hans bij het Stadcafé gegeten hebben, waarover later meer in column 3394, blijkt de middag toch wat lastiger dan ik heb voorzien. Door de grote inspanning heb ik het voortdurend benauwd. Dat knapt eigenlijk pas een beetje op met de slaap. Gelukkig heeft Els nog heel lekker gekookt, zonder ook maar enige troep te maken in de keuken, dus de hele operatie lijkt wel voor herhaling vatbaar. Verder heb ik deze hele dag niet zoveel in te brengen en lijd ik meer aan een diversiteit van kwalen, die op zich allemaal niet zo erg zijn, maar die samen toch een grote impact hebben op het leiden.

Het leiden is onvermijdelijk, zegt Nic Cave. Op het moment dat je daar in kan berusten, ontstaat er vrede. Ik denk dat ik daarin nog wel een paar stappen te gaan hebben. Zo is pijn wel iets waar je heel goed mee om kan leren gaan, maar benauwdheid grijpt je direct naar de strot en is toch van een andere orde. Het is ook wonderlijk dat het lijf het op steeds meer plekken laat afweten. En zo realiseer je je eens te meer hoe goed een goed werkend lichaam eigenlijk werkt.

Je staat daar normaal gesproken niet altijd bij stil en ik zie ook veel mensen om mij heen die er helemaal niet bij stilstaan, en dat moeten ze vooral zo houden, maar eens zal ook hun krakkemikkigheid zich aansluiten bij pijn en vermoeidheid en dan heb je het gedonder in de glazen. Ik heb geen idee hoe lang ik dit nog allemaal ga volhouden, maar realiseer me wel dat het elke dag een beetje minder wordt, totdat de dagen komen waarvan ik zeg, ik heb daarin geen behagen. Zo is het einde nabij, zonder dat het zich duidelijk laat aankondigen.

Vandaag komen Joran van Willemijn en Renze en Ria van oom Bram en tante Fie nog platen uitzoeken. Dat zijn altijd leuke bezoekjes.