Ik ben nu een boek aan het lezen waar ik helemaal niets van snap. Het is gewoon te ingewikkeld voor mij. Waarom lees je dan toch door, zul je je misschien afvragen. Wel, het is wel een heel spannend boek en ik lees het voor het slapen gaan op de e-reader, waardoor ik gemakkelijk in slaap val. Het zou kunnen dat er aan het eind nog een soort algemene uitleg komt waardoor ik alle verwikkelingen opeens wel begrijp, maar dat verwacht ik niet. Het gaat om het Bloemenmeisje van Anya Niewierra.

Ik heb de Camino van haar gelezen over een vrouw die haar man achterna gaat, die aan het eind de Caminio, hoe heet dat ook al weer, zelfmoord heeft gepleegd. Ook daarin zitten zeer onverwachte plotwendingen, maar die kon ik allemaal nog net volgen. Dat is bij het Bloemenmeisje niet te doen. Te veel verschillende namen en steeds maar nieuwe constructies. De Camino volgt een wat logischer pad, met af en toe een zijweg, waarvan je denkt, o die had ik niet zien aankomen: bijvoorbeeld iemand die onbetrouwbaar lijkt blijkt opeens betrouwbaar, of andersom, dat snap ik nog wel, maar in het Bloemenmeisje is de zee van complexiteit te onoverzichtelijk voor mij. Wie kon het eigenlijk wel volgen? Chapeau!

Verder lees ik ook nog in De Teerling is geworpen van Jean Paul Sartre, een zeer amusant boek over wat er met de doden gebeurt na hun dood. In principe blijven ze gewoon hier, maar kunnen ze nergens meer ingrijpen en worden ze ook niet meer gezien door de levenden. Ik moet nog even zien welk punt hij hiermee wil maken, maar mij lijkt het geen aantrekkelijk vooruitzicht. Ik denk dat het beter is om gewoon dood te zijn en dan in de zin dat je ook echt helemaal dood bent, zoals de meeste mensen dat inmiddels denken. Ach, wat weet ik er ook van. Iedereen wil zijn of haar overtuiging graag in het midden gooien, maar dat levert toch geen enkel inzicht op. Dood is dood, zoals het liefste madeliefje en de eenvoudigste paardenbloem elke lente al laten zien.