Edam maakt zich op voor de Kermis. Ik denk aan diverse medewandelaars die ik kan uitnodigen om te praten over de voorbereidingen en voorpret naar aanloop van dit feest. Maar degenen die echt nostalgische kriebels ervaren staan bovenaan mijn lijstje. En ze gingen enthousiast in op mijn uitnodiging. Stef en Carolien, vader en dochter, zijn al jaren op alle dagen van de Edammer Kermis te vinden. Ze doen niet alleen de lichten uit in het holst van de nacht, maar ze leveren ook een belangrijke bijdrage aan de traditionele activiteiten rondom de Kermis. Op een zonovergoten namiddag maak ik me klaar voor een heerlijk ‘vestinkie om’ met vader en dochter Knook. We spreken af op een voor hen belangrijke plek. Foto Cor Kes www.luxphotography.nl: Dochter en vader Knook zijn echte kermisvierders.

‘Eendenvijver’

Een stukje van de eendenvijver af, net buiten de vesting, staan ze op mij te wachten. Carolien wijst naar haar horloge. Ik wijs naar de Speeltoren en deze begint te spelen. Het is precies kwart over vier, de afgesproken tijd. Een onderonsje waar wij Edammers smakelijk om kunnen lachen. Waarbij Stef aanvult dat een ‘Edams kwartiertje’ later ook nog gedoogd zou worden. We begroeten elkaar hartelijk en beginnen ons ‘vestinkie om’ in de richting van de Baandervesting. Ik steek van wal met de vraag waarom ze voor deze plek hebben gekozen als startpunt voor onze wandeling. Deze vraag laat hen niet onberoerd en wordt door beiden met vochtige ogen beantwoordt: “Deze plek betekent alles voor ons”.

‘Burgemeester Versteeghsingel’

“In 1980 zijn mijn vrouw Els en ik hier komen wonen”, legt Stef aan mij uit, refererend naar het huis op de hoek van de Burgemeester Versteeghsingel en de William Pontstraat. Het pand dat net een intensieve renovatie heeft ondergaan. “Ik kwam uit de Purmer”, vervolgt Stef. “Els kwam uit de Beemster. En mijn vader vond het op een gegeven moment de hoogste tijd dat we gingen samen wonen. We trokken in het huis bij mijn ouders op het boerenerf, waar onze twee zonen Patrick en Marco zijn geboren. En ondanks het feit dat we graag op het platteland wilde blijven wonen, moesten we toch verhuizen. Het was mijn zwager, Piet Taam van de slagerij, die ons attendeerde op deze woning en zo verruilden we het platteland voor Edam. Tot voor kort hebben we in dat huis op deze grond lief en leed met elkaar gedeeld”.

‘Lief en Leed’

Kort na hun intrek in de woning overleed hun zoontje Marco op driejarige leeftijd door een noodlottig ongeval. Dit heeft diepe sporen bij het gezin nagelaten. Die nog steeds zichtbaar en voelbaar zijn. “En toen in 1983 kwam jij!”, zegt Stef met een lach en een traan terwijl hij zijn dochter even beetpakt. Carolien vult aan: “Als de muren van dit huis eens konden praten. We kunnen er boeken mee volschrijven”. Els overleed na een kort ziekbed in de zomer van 2018 en Stef bleef alleen achter in het huis vol herinneringen. Met de komst van het Korsnas project op de Baandervesting en de nieuw te bouwen woningen verkocht Stef met gemengde gevoelens het huis en betrok hij recentelijk één van de nieuwe appartementen. Maar de wortels van zowel Carolien als Stef blijven op deze grond liggen. Allebei vinden dat het huis sinds de verbouwing erg mooi is geworden. Carolien zegt: “Voor mij is de cirkel rond zo”. Daarbij werkt Carolien sinds kort bij Bakkerij Kaandorp zodat ze zich meerdere dagen per week op de door haar zo gekoesterde grond bevindt. De fijne herinneringen aan haar ouderlijk huis neemt ze mee. Onder andere het verengingsleven en de tradities rondom de kermis hebben daar enorm aan bijgedragen!

Club ‘48

“Dat wij ons direct thuis voelden in Edam kwam mede door mijn baan bij Garage Frikkee en het verengingsleven waar we bij betrokken waren”, vertelt Stef. Hij is o.a. 25 jaar voorzitter geweest van Club ’48, de club ter bevordering van het ontspanningsleven in Edam. Daarvoor is hij overigens ook onderscheiden door de burgemeester en dat maakt hem tot ereburger van Edam-Volendam. Onder andere het jaarlijkse steenwerp evenement is iets dat hij heeft toegevoegd aan de kermistradities. En daarnaast hielden ze ook andere activiteiten zoals het ‘ringsteken’ in ere.

Kermis

“En vergeet de kermisborrels bij Slagerij Taam en het ‘stoepzitten’ bij ons voor de deur niet”, vult Carolien aan. Want ook zij heeft levendige herinneringen aan de leuke evenementen die haar ouders samen organiseerden en vierden waardoor de liefde voor de kermis haar met de paplepel is ingegeven. “Ik vind het leuk om te vermelden dat ook onze kinderen fanatiek meedoen met diezelfde activiteiten. En zo blijven we het samen altijd groots vieren!”, zegt Carolien. Stef vult daarbij vergenoegd aan, door het vertellen van diverse anekdotes, dat dit met de nodige feestelijke biertjes gepaard ging.

Vijf in de klok

En daarmee is ook deze cirkel rond, evenals ons ‘vestinkie’. Als we bij de eendenvijver aankomen slaat de Speeltoren vijf uur. Carolien zegt: “Mijn moeder zei altijd dat wanneer er een vijf in de klok zit het tijd is voor een borreltje”. Ik zeg ‘proost’ op de kermis!