Carina kwam op dertienjarige leeftijd in Edam wonen en werd vrijwilliger bij Nohol. Op haar 21e nam ze samen met haar man Gerard Visser de groentezaak Piet Visser – haar schoonvader – over, waar ze nu nog steeds samen aan het roer staan. Foto: Marianne Klok
Ben je maatschappelijk actief?
“De winkel is best een maatschappelijk punt, met de vele mensen die er komen en gaan. Vanuit de winkel sponsoren we ook veel: bijna alle culturele evenementen en sportclubs in Edam. Daarnaast sponsoren we de 60plusbus. Dat vinden we een goed initiatief en we vinden het belangrijk dat zoiets bestaat.”
Wat is je mooiste materiële bezit?
“Ons huis aan het Prins Mauritspad: daar ben ik nog dagelijks blij mee. We woonden eerst met onze drie kinderen boven de winkel. Op de plek waar we nu wonen stond een schuur voor opslag en de koelcel. Er bleek een woonbestemming op die schuur te zitten, dus besloten we er een huis van te maken. De koelcel en de opslag zijn naar de achterkant van de winkel verhuisd – dat paste net. Dit was onze kans om in oud Edam te blijven wonen.”
Wat is je ultieme geluksmoment?
“Ik kan helemaal gelukkig worden als ik ’s morgens met onze hond Rover loop en de zon zie opkomen. Ook als we hier met alle kinderen en aanhang zijn, kan ik intens gelukkig zijn. En zelfs in de winkel: als de winkel vol staat en iedereen gezellig met elkaar praat, krijg ik een echt geluksgevoel. Dan denk ik: dit hebben we toch maar mooi bereikt.”
Waar ga je het liefste uit of uit eten?
“In Edam is het leuk bij Fortuna of La Galera. We rijden ook weleens naar Marken om bij de Taanketel lekker buiten op het terras te zitten. Bij de Harmonie op woensdagavond een visje eten blijft ook leuk – vooral het buiten zitten vind ik heerlijk. En soms gaan we naar Club Dauphine in Amsterdam, van Edammer Martijn Roos.”
Wat is je passie of hobby?
“Drie jaar geleden ben ik begonnen met saxofoon spelen. Mijn stiefvader had er nog een liggen, die heb ik laten opknappen. Daarnaast teken en schrijf ik graag. Ik heb een boekje gemaakt: Recht uit mijn hart, met tekeningen en gedichten, dat in onze winkel te koop is.”
Wat is jouw guilty pleasure?
“Dat is accordeon spelen. Toen Jaye en John zeven jaar geleden met hun muziekwinkel in Edam kwamen, ben ik bij Jaye begonnen met accordeonlessen. En de band Drukwerk is ook een guilty pleasure. Mijn zoon Mick doet het geluid voor Drukwerk en sinds hij dat doet, ben ik de band ook leuk gaan vinden.”
Wat is je grootste angst?
“Dat is misschien een cliché, maar dat er iets met mijn kinderen gebeurt. Wat er onlangs met Lisa uit Abcoude gebeurde en breed in het nieuws kwam, is echt vreselijk. Toen mijn dochter uitging in Amsterdam, haalde ik haar graag op als ze ’s nachts alleen naar huis moest. Het geldt niet alleen voor onze dochter, maar ook voor onze twee zonen.”
Wat is je grootste prestatie?
“Dat we de winkel naar het huidige niveau hebben gebracht, daar ben ik best trots op. Ook de gedichtenbundel met tekeningen is iets waar ik met trots op terugkijk. Als ik gedachten krijg, schrijf ik ze op – of beter gezegd: ik schrijf ze van me af. Vaak maakte ik er tekeningen bij. Met die verzameling moest ik iets doen, maar ik wist niet precies hoe. Totdat ik iemand tegenkwam die mij heeft gestimuleerd om door te gaan. Daar ben ik nog steeds erg dankbaar voor.”