Vandaag stond Jolande centraal. In februari kreeg ze het slechte nieuws en inmiddels heeft ze haar laatste palliatieve chemo achter de rug. Ze omschrijft het zelf, alsof haar zwembandjes ineens zijn afgedaan; onzeker, kwetsbaar, maar toch dapper vooruit.
Gelukkig stond ze er vandaag niet alleen voor. Haar vriendinnen, stuk voor stuk echte toffe wijven voeren met haar mee. Heleen deed de aanvraag en samen met Bertina, Sonia en Jolanda (ja, bijna dezelfde naam!) vormt dit clubje al meer dan 30 jaar een vaste traditie. Minstens één keer per jaar trekken ze er gezamenlijk op uit. Dit keer geen weekend weg, maar een dag op het water.
En wát voor dag. Terwijl de wind aantrok en de golven hoger werden, leek het energieniveau óók omhoog te schieten. Buiten, voorop het schip klonk het als een feestje: lachsalvo’s, gezang, en af en toe een gil wanneer een golf wat gul water uitdeelde. De zorgen waaiden mee met de wind, ver weg.
Jolande wilde persé naar Pampus, ook al dreigde er een ruige vaart, ook al zouden de golven klappen. Stoer besluit. En precies op dat moment gebeurde het magische: de wind werd minder (van kracht 5 naar 4), de zon brak door en het was alsof de dag speciaal voor hen opengetrokken werd. Een cadeautje.
In Muiden wachtte de lunch. Terwijl donkere wolken zich samenpakten en de regen weer zijn moment opeiste, bleven de dames onverstoorbaar. “Geen haast,” zei David rustig, “we wachten gewoon tot het droog is.” Ondertussen werd er lekker gegeten, druk gekletst, hier en daar ook een traan weggepinkt en genoten van de vertrouwde sfeer, die alleen dertig jaar vriendschap kan brengen.
Na overleg tijdens de terugvaart, (waarbij overigens tegen alle weerberichten in, van 5 minuten ervoor de wind ging liggen en de zon weer ging schijnen) werd door Jolande beslist, dat we Durgerdam nog even zouden ‘aantikken’. Zo geschiede. En weer zaten de dames op t voorsteven, in de zon.
Bijna terug werd er binnen geproost met een door de dames zelf meegenomen non-alcoholisch oranje bubbeltje.
Vandaag draaide niet om ziekte of onzekerheid, maar om samen zijn. Om vriendschap die als een stevig anker blijft liggen, hoe hoog de golven ook worden.
Dames, het was een feestje om getuigen te mogen zijn van wat échte vriendschap brengt. In goede tijden en in mindere tijden. Het is duidelijk dat jullie elkaar te allen tijde ‘optillen’. Dat is mooi om te zien. Dank voor een bijzondere en bijzonder fraaie dag.
Vaarwel Jolande
Met dank aan alle sponsoren, vrijwilligers en instanties die deze dag gratis mogelijk maakten. Wilt u ook meehelpen Vaarwensen mogelijk te maken? Hier kunt u doneren en hier vindt u meer informatie over de stichting Vaarwens en het aanvragen van een Vaarwens.