We zijn terug! Met nieuwe en oude momenten, kleine herkenningen, en een vleugje nostalgie. Twee zussen uit Volendam. Gudy schrijft, Angelique schildert.
Misschien is het een enkele einzelgänger ontgaan, maar vorige week waren er, Corona of niet, toch verkiezingen. Een vooral door vrouwen fel bevochten verworvenheid die hoort bij een échte democratie. Er moet toch meer dan een pandemie aan de hand zijn, een wereldoorlog bijvoorbeeld, waardoor de Tweede Kamerverkiezingen uitgesteld of voor een keer overgeslagen hadden kunnen worden. Er was nog even een dingetje over het al dan niet mogen behouden van het gebruikte rode potlood. In onze gemeente moest je deze, na het zorgvuldig inkleuren van het gekozen rondje, weer inleveren in een grote plastic bak. Ja zeg, het kan wel op!
Ik vroeg me ietwat teleurgesteld af of ze al die potloden – sommige zelfs al tot stompjes verworden – dan soms gingen desinfecteren in een groene-zeep-sopje? Waarom ik mijn zinnen zo had gezet op een ordinair rood potlood is me achteraf een raadsel. Alhoewel: ik had op Facebook gelezen dat er op Markplaats geboden werd met absurd hoge bedragen. Maar waarschijnlijk was ik weer te naïef, te ‘flook’ zoals ze dat in ons dorpse dialect noemen, en was het allemaal maar ‘fake’ nieuws.
Sommige winnaars van vorige verkiezingen zijn nu verliezers geworden. En onze premier mag voor een vierde keer proberen om het vertrouwen van een meerderheid van de Nederlandse kiezers niet te beschamen. De dag erna lees ik alle definitieve uitslagen. En opnieuw verbaas ik me (naïviteit kan een hardnekkig goedje zijn) over het hoge percentage dat in ons dorp heeft gestemd voor de PVV, de absolute Nr. 1 en voor Forum voor Democratie dat wederom hoge ogen gooit. Zoals bij alle soorten verkiezingen komen de media-verslaggevers gretig verhaal halen op de Dijk. Ze duwen hun microfoons in de richting van overvallen dorpelingen die ook moeite hebben om uit te leggen hoe dat nou komt.
Waarom is een politicus als Wilders zo geliefd in ons dorp? Wat kan nu juist hij ons brengen of waar moet hij ons van verlossen? Men mompelt binnensmonds wat over hem en over Thierry (in ons dorp noemt men elkaar al snel gewoon bij de voornaam, men heeft het niet zo op hoge heren). Zíj zeggen tenminste waar het op staat en misschien kunnen zij de boel een beetje vlottrekken.
Nederland weer van ons en de Horeca weer open, ja kom op hee, wie in het dorp wil dat nou niet? 1 Populisten moeten het voornamelijk hebben van sluimerende angsten die onder het volk leven. Angst maakt de mensen immers verward en volgzaam. Maar als we kijken naar ons eigen mooie dorpje: waarvóór zijn Volendammers dan zo bang? Ik kan die angst maar moeilijk rijmen met onze ‘joie de vivre’, onze humor, de uitbundigheid en de winnaarsmentaliteit waarop wij ons altijd graag laten voorstaan.
Iemand die ‘grootsk’ is op zijn dorp en tijdens een zonovergoten kermis in september durft te beweren dat God een Volendammer is, kan toch niet tegelijkertijd een bangerik zijn? Wanneer wij ons als kind ongerust afvroegen of de spreekbeurt op school wel zou lukken of van tevoren bangig waren of iets leuks niet zou doorgaan, of de Sinterklaas dat jaar wel met cadeautjes zou komen, dan sprak onze moeder altijd vol stelligheid: ‘Alles komt goed’. En zoals zo vaak in de afgelopen jaren geef ik haar met liefde het laatste woord.