De Wensambulance Brabant met aan boord vaargast Wim (geb. 1946) en zijn echtgenote Marietje komt ongeveer op de afgesproken tijd het parkeerterrein Kraanspoor oprijden, van de Marina Amsterdam. Dat is heel fijn want het was een lange tocht, helemaal uit Oss. Uiteraard met de nodige files en omleidingen. Meteen achter de wensambulance rijdt neef Frank met dochter Willeke het terrein op.
Vlot rijden de ambulancevrijwilligers Jan en Claudia, de geavanceerde brancard de wagen uit en de steiger op, om vervolgens via de lift achter de Vaarwens aan boord te komen. Vaargast Wim ligt als een stralende koning te kijken hoe mooi dit allemaal gaat en hoe goed de Vaarwens hierop is ingericht. Hij krijgt een mooi plekje naast schipper Marcel, wat hoger, zodat hij heerlijk naar buiten kan kijken.
Hoewel Wim en Marietje, met natuurlijk ook dochter Willeke, vroeger veel tochtjes hebben gemaakt met hun eigen jachtje, zijn ze hier nog nooit geweest, en ook niet bij de Zaanse Schans. Wim vertelt dat ze met zijn jachtje altijd op de Maas hebben gevaren. ‘Dat was echt genieten’ zegt hij met een schittering in zijn ogen.
Neef Frank heeft ook een boot, een echt groot en mooi jacht waar hij ook op woont. Eigenlijk hadden ze bedacht dat Wim daarop zijn laatste tochtje zou maken, maar het lukte niet meer om Wim aan boord te krijgen. Het is de laatste weken snel achteruitgegaan en sinds een week of 3 lukt het hem niet meer om te blijven staan of te lopen. Hij is bedlegerig geworden door de slopende ziekte. Hij vertelde dat de huisarts regelmatig komt en dat die heeft verteld dat behandeling niet meer mogelijk is. Dat is natuurlijk vreselijk, maar het is ook fijn dat er nog zo’n mooie herinnering als vandaag kan worden gemaakt.
Na de inleiding van schipper Marcel, die onder meer vertelt over het ontstaan van het Vaarwensschip en de ‘founding father and mother’ Evert en Inge, en uiteraard de eerste vaargast Tara, besluit Wim dat we koers gaan zetten naar de Zaan. De familie heeft de molens van de Zaanse Schans nog nooit in het echt gezien. De zon schijnt er uitbundig bij en het is flink warm buiten. Er is voor de middag regen voorspeld, maar daar is nog helemaal niks van te merken.
We varen de Marina uit en gaan stuurboord uit het Noordzeekanaal op. Schipper Marcel kan beeldend vertellen over de enorme droogdokken naast de Marina en de schroeven die alle kanten op kunnen draaien om de boel op z’n plek te houden. Vervolgens gaan we weer stuurboord uit Zijkanaal G en de Voorzaan op en na de eerste brug en Wilhelminasluis varen we op de Zaan. Na de spoorbrug en nog een brug komen de wereldberoemde molens in zicht en ook de vele toeristen. Het is fijn dat de bruggen altijd snel worden bediend als de Vaarwens zich meldt!
We leggen aan bij de houtzaagmolen Het Jonge Schaap, waarvan de wieken bedrijvig ronddraaien. De molen wordt helemaal beheerd en in stand gehouden door vrijwilligers.
We besluiten eerst de lunch te nuttigen, die boots Berni heeft klaargezet. Voor Wim is kwark meegenomen en zijn zachte broodjes besteld, maar hij eet liever een knapperig broodje eiersalade, als het maar in kleine stukjes is gesneden (dat noemden ze in het Brabants anders, maar dat heb ik helaas niet onthouden). Na het genieten van de lekkere lunch en een sapje en chocomel van neef Frank gaat het gezelschap de molen bezoeken. Het lukt zelfs om Wim met brancard en al de molen in te rijden! Ze krijgen een heldere uitleg bij de werkende molen en vinden het allemaal indrukwekkend. Wim geniet er zichtbaar van.
Na terugkomst, als iedereen weer aan boord is, worden de trossen weer losgegooid. Tenminste, dat is de bedoeling. Maar 1 landvast is klem komen te zitten tussen het hout en de stalen beschermkap van de meerpaal. Gelukkig is Marcel erg sterk en komen we weer los. De wind is erg gedraaid en aangetrokken en je merkt dat het weer gaat veranderen. We halen maar alvast de kussens van het bankje op de voorpunt naar binnen.
Marietje laat een foto zien van Wim, die een echt enorme steur heeft gevangen, Wim kijk er met een trotse blik naar. Frank vertelt dat hij ook grote steuren in zijn vijver had. Die waren zo tam dat ze naar hem toe kwamen zwemmen en op hun rug draaiden omdat ze over hun buik geaaid wilden worden. Leerzame dag! 🙂
De dag werd een klein beetje overschaduwd omdat Marietje de huissleutels aan de binnenkant van de deur heeft laten zitten. Door alle consternatie vanmorgen vroeg, heeft ze er helemaal niet meer aan gedacht die sleutels uit het slot te halen. Er worden hulptroepen gebeld maar die hebben geen tijd, zijn erg duur, of er moet een bewoner bij zijn, kortom, schiet niet op en Marietje is er zenuwachtig van. Er worden allemaal suggesties gedaan zoals flipperen met een pasje, een stukje sleutel afzagen, raam inslaan, slot eruit boren, met een stokje in het slot duwen … het komt ongetwijfeld goed vanavond.
Via de Voorzaan en het Noordzeekanaal varen we weer de Marina Amsterdam binnen en net als we afgemeerd zijn begint het wat te regenen. Maar tijdens de tocht hadden we prachtig weer en Wim zei meermaals: ‘Dit is de mooiste dag van mijn leven!’.
We wensen de familie veel liefde en sterkte in deze laatste levensfase van Wim en hopen dat ze met een glimlach terugdenken aan deze mooie tocht met de Vaarwens.
Met dank aan alle sponsoren die deze dag gratis mogelijk maakten. Wilt u ook meehelpen Vaarwensen mogelijk te maken? Hier kunt u doneren en hier vindt u meer informatie over de stichting Vaarwens en het aanvragen van een Vaarwens.