1 januari 2001. Na de gebruikelijke nieuwjaarswensen gingen onze pagers. Brand in café Het Hemeltje in Volendam. Toen we de dijk opreden, werd het stil. Geen uitslaande brand zoals je verwachtte. Maar chaos. En vooral: veel slachtoffers.

In eerste instantie stonden we daar met de post Volendam. Niet veel later volgde de opschaling. Omliggende brandweerkorpsen, politie, ambulance, het Rode Kruis en vele andere hulpdiensten. Iedereen die kon helpen, hielp. Een nacht die je nooit meer vergeet. Beelden die voor altijd op je netvlies bleven. Momenten die je als hulpverlener, maar vooral als mens, met je meedraagt.

Vandaag stonden we, als moment van herinnering en terugblik, met de destijds repressieve collega’s van post Edam weer op diezelfde dijk. Sommigen van de toenmalige repressieve leden zijn nog steeds in dienst, anderen niet meer. Maar allemaal verbonden door die ene nacht.

We zagen elkaar, spraken elkaar en stonden samen stil.
Herinneringen delen we samen. Vergeten doen we nooit.