Organist Jan Pronk uit Zuidoostbeemster heeft voor het laatst gezorgd voor de muzikale begeleiding van de kerkdienst in de Keyserkerk in Middenbeemster op zondag 15 maart. Na 57 jaar is het mooi geweest. Omdat hij twee jaar terug al de oorkonde en gouden speld met briljant heeft ontvangen, volstond dit afscheid met een ovatie, warme woorden en een bloemenhulde. Een sfeerimpressie.

Zondagmorgen half tien. Jan betreedt het klavierkamertje. Met in zijn ene hand de muziek en in de andere zijn speelschoenen. Want de zolen van zijn daagse schoenen zijn te dik om feeling te hebben met de pedalen. Het gordijn wordt opengeschoven en hij plaatst de muziek in de juiste volgorde. Predikant Nico Schroevers wipt binnen om de liturgie nog even kort door te nemen. Gevolgd door zangeres Femke Leek. Er heerst een ontspannen sfeer. Ook zij zijn in de loop der jaren vaste maatjes geworden.

Als de aanwezige familie beneden om tien uur op verzoek de kaarsen ontsteken, kijkt Jan van boven toe. Op zijn vertrouwde plek aan de balustrade. Een korte groet met de hand. Niet te veel poespas bij dit afscheid, dat was zijn uitdrukkelijke wens. Toch loopt de carrière van Jan als rode draad door de dienst. In de tekst maar zeker ook in de liederen. Als het boven te fris wordt, regelt hij met eenzelfde gemak de heater. Als parafrase op een door Jan tijdens een groepsreis door Duitsland gemaakte grap, omschrijft Nico de muzikale levensloop van Jan. “Het is niet gepast om hier de grap zelf te vertellen”.

Boven hoort Jan het verhaal aan. Ik hoor hem denken: ‘moet dit nou allemaal?’. Nico: “Jan houdt van grappen. Dit past bij de vreugde van het Evangelie”. Als Femke na een in de kerkzaal gezongen lied weer boven komt, krijgt ze als begroeting een duimpje. Veel woorden zijn niet nodig als je elkaar al zolang kent. Jan houdt van het spelen van psalmen. In de geest van zijn idool Feike Pieter Asma. Maar de psalm en het samenzang heeft in de liturgie ruimschoots plaats moeten maken voor andere meer moderne muzikale uitingen. Zoals hij zich ook heeft moeten aanpassen bij het begeleiden van instrumentalisten. Dit voelde te veel als een keurslijf. Toch heeft hij er zich met liefde toe gezet. “Je zorgde niet alleen voor lucht in het van Dam orgel maar ook in onze luchtpijpen. Muziek en zingen is vrolijk makend. Duizendmaal dank daarvoor”, aldus de predikant.

Zevenenvijftig jaar zit er op. Aanvankelijk in diverse kerken in de regio. Waaronder de kapel in Zuidoostbeemster en de laatste twaalf jaar als vaste organist in de Keyserkerk in Middenbeemster. Onbetaald en onbetaalbaar. Je voelt de warmte bij het afscheid op weg naar de koffie met een toepasselijke versnapering. Niet te veel poespas…