Foto Cor Kes www.luxphotography.nl: .

We zijn al een tijdje ‘collega’s’ bij de Stadskrant, maar we hadden elkaar nog niet eerder ontmoet. Tot onze paden elkaar bij toeval kruisten tijdens een foto afspraak voor de krant. Hoe is het mogelijk dat twee rasechte Edammers elkaar niet kennen? Het bewijst maar weer dat onze ‘metropool’ toch nog groot en uitdagend genoeg is om nieuwe indrukken op te doen. Dat vraagt nader onderzoek! Tussen de bedrijven door spreken we af voor een ‘vestinkie om’. Als ik aan de kop van de Noordervesting op het bankje zit komt Marianne aangesneld vanaf de haven. Ze wilde afspreken bij het rijtje huizen aan de kop van de Noorderstraat.

Derde klaphek
Vanaf dat punt lopen we met de klok mee de vesting op. Op de vraag waarom ze bij dit specifieke rijtje huizen wilde afspreken vertelt ze dat één van haar dochters hier sinds kort woont. “Allebei mijn meiden hadden Edam op een gegeven moment wel gezien. Ze hadden meer uitdaging nodig en zijn toen ver voorbij de vestingmuren gaan wonen.” Marianne heeft de stad momenteel ook even verlaten tot haar grote spijt, maar ze gaat niet verder dan voorbij het derde klaphek. “Ik woon al een tijdje in het centrum van Volendam, maar mijn hart ligt toch echt onder de Speeltoren. Ik ben hier geboren en getogen en nog nooit eerder weggeweest en ook niet die behoefte gevoeld. En daarom ben ik zo blij dat mijn dochter weer terug op het nest is en samen met haar vriend hier een huis heeft kunnen kopen”. Een leuke bijkomstigheid is dat dit nest al klaar is voor uitbreiding. “Ik word binnenkort voor het eerst oma!”, zegt Marianne trots.

Ons kent ons
Ondanks het feit dat Marianne in Volendam woont, is ze het grootste gedeelte van de tijd hier te vinden voor haar werk. Ze heeft twee banen die enorm betrokken zijn bij alles wat ‘reilt en zeilt’ in het Edamse. En dit alles is per toeval op haar pad gekomen door ontmoetingen met mede -Edammers. “Ik schrijf diverse rubrieken voor de Stadskrant en lever regelmatig foto’s aan”. Terwijl we over de kettingbrug lopen zegt ze: “Nu we hier toch lopen is dit een leuk bruggetje naar mijn andere baan. Ik ben namelijk ook havenmeester en bedien de acht bruggen vanaf dit punt tot aan de Purmerringvaart gedurende het hoogseizoen”. Een heerlijke afwisseling en dynamische betrokkenheid met de stad, zo vertelt ze enthousiast. “Dit past zo goed bij me en in tegenstelling tot mijn dochters zie ik na al die jaren nog steeds uitdaging en ben ik juist heel erg gecharmeerd van het ‘ons kent ons’ gevoel”.

Kattenkalender
Er blijven dan ook steeds nieuwe uitdagingen op haar pad komen in deze vertrouwde omgeving die haar op bijzondere plekken brengt, al dan niet met haar camera. Haar bijzondere dubbelportretten waren destijds een eerste aanloop tot de huidige werkzaamheden voor de Stadskrant. Haar ‘kattenkalender’ is per ongeluk tot stand gekomen door de wandelingen die ze tijdens corona maakte. “Ik deelde in die tijd veel foto’s van karakteristieke inkijkjes in de binnenstad op de social media, waar als reactie op kwam dat er veel katten op stonden. Dat is inderdaad een passie van mij en dit motiveerde weer tot het maken van de kalender”. Met Goede Vrijdag in het vooruitzicht vertel ik enthousiast over haar prachtige foto die bij mij momenteel de toiletruimte siert op de verjaardagskalender. De uitvoering van de Matthaüs Passion, gezien vanaf het orgel in de Grote Kerk, de camera achter een engeltje gepositioneerd. “Ik hoor inderdaad van meerdere mensen dat ik op vele Edammer toiletten hang”, zegt Marianne lachend.

10 voor 11
Als we over de Zuidervesting lopen, ter hoogte van het punt waar de Speeltoren boven de volkstuinen uitstijgt, zegt Marianne: “Ook de totstandkoming van de documentaire over de Speeltoren ‘10 voor 11’ is op mijn pad gekomen”. Toen ze herstelde van de gevolgen van een heftig auto-ongeluk, kwam ze in het archief terecht van C. Barton Van Flymen, de journalist en fotograaf die voor het Parool ter plaatse kwam voor verslaglegging van de dreigende Speeltorenramp in 1972. “Ik kon mijn eigen werkzaamheden na het ongeluk niet hervatten, maar aangepast archiefwerk kon mijn lichaam wel aan en ik ontdekte daar een schat aan beeldmateriaal van het bijna omvallen van de Speeltoren. Daar moest ik wat mee doen!” Vijftig jaar na dato is daar met diverse professionals een prachtige documentaire over uitgebracht en publiceerde ze ook samen met Barton een boek. “Waar ik eigenlijk alleen zorg zou dragen voor het aanleveren van archief- en bruikbaar materiaal raakte ik dermate betrokken bij de totstandkoming dat het mijn naam draagt. Nog iets waarvan ik niet wist dat ik het in me had”.

Zoals het klokje thuis tikt…
En terwijl we de vesting rondlopen concluderen we dat toeval niet bestaat en dat haar open en nieuwsgierige blik op Edam en de Edammers, al dan niet door haar lens, haar heeft gebracht waar ze nu moet zijn. “Het is alweer een tijdje geleden dat ik zo een ‘vestinkie om’ heb gelopen”, zegt Marianne als we weer aan de kop van de Noorderstraat zijn aangekomen. De Edammer verlaat misschien even de stad, maar je haalt de stad nooit uit een échte Edammer. We nemen afscheid met de uitspraak van vertrouwen dat ze in de toekomst ongetwijfeld ook weer haar plekje onder de Speeltoren zal innemen. Want zoals het klokje thuis tikt….