“Een dag met een gouden randje”. Deze zin hoorden schipper Klaas en ik (boots Berthie) bij het afscheid nemen van onze gasten van deze dag. En dat was ook te zien en te merken aan onze vaargast Leen. Zijn dochter Hetty en schoonzoon Theo hadden deze dag aangevraagd. Haar echtgenoot Theo werkt al langere tijd bij de SAW en reed deze keer zelf zijn schoonvader. Ondanks dat hij al langere tijd bij de SAW werkt, was dit voor hem de eerste keer dat hij naar 020 (zo noemde hij dat) ging om met de Vaarwens mee te gaan. Ook hij genoot met volle teugen.
Om ongeveer 10 uur ging onze boordtelefoon. Ingrid meldde ons dat alles wat tegenzat, en ze dus iets later aan zouden komen. Geen probleem, vooral geen stress, haast hebben we niet (meer). Klaas en ik wisten uiteindelijk zo ongeveer de tijd van aankomst, en stonden de ambulance op te wachten op de Parkeerplaats. We zagen veel, maar geen ambulance, totdat er getoeterd werd. Wat bleek…stond de ambulance dus achter het hek waar je het terrein verlaat. Niet zo gek dus dat wij ze niet zagen. Snel de ambulance gedraaid, en via de gebruikelijke route alsnog op de goede plek kunnen parkeren, om vervolgens uit te stappen om aan boord te kunnen gaan van de Vaarwens.
Leen vertelde ons sinds augustus afgelopen jaar ziek te zijn. Hij is één van de beruchte asbestslachtoffers van longkanker, waar hij voor behandeld wordt. Gisteren had hij nog een behandeling, waardoor hij nu vandaag, gelukkig geen last van benauwdheid heeft. Deze nare, beruchte ziekte heeft hij in zijn jonge jaren opgelopen, tijdens het werken in een fabriek waar o.a. bakelieten stopcontacten werden gemaakt. Later heeft hij ook nog in een scheepsfabriek gewerkt, waar hij ook blootgesteld is geweest aan asbest.
Het had wel iets… (wat direct bij binnenkomst benoemd werd) 010 op visite in 020. We hebben het maar niet over Feyenoord of Ajax gehad. Wat ik niet wist; De Rotterdammers noemen 020 ook wel ‘Abcoude Noord ’om het woord Amsterdam maar niet te hoeven uitspreken. Weer wat geleerd.
De wens van Leen was het ruime sop/water op te gaan, vanwege herinneringen aan zijn werk op de Holland Amerika lijn, waar hij vooral in de nachtdiensten werkte. Tijdens deze reizen is hij o.a. via het Panamakanaal aan de westkust van Amerika geweest. De wind was helaas te sterk en het water te onrustig, om naar Muiden- Pampus te varen. Er werd toch koers gezet richting de Oranje sluizen, om na een stukje over het Markermeer te zijn gevaren, aan te leggen in de haven van Durgerdam voor de lunch.
Tijdens deze tocht vertelde Leen over zijn zeilboot, een Biesbosch kruiser, die bij het Hollandsdiep lag. Zonder pijn in zijn hart heeft hij hem verkocht, want ’het was toch wel heel veel werk’. Ook werd er om twee redenen even stilgestaan bij deze bijzondere dag: Vandaag 30 april; verjaardag van onze voormalige vorstin Juliana, en het geboortejaar van Leen is hetzelfde jaar als de dochter van Juliana, onze voormalige koningin Beatrix. Leen vertelde ook over het bombardement op Rotterdam in de meidagen 1940. Al was hij toen nog klein, het is een onuitwisbare herinnering, mede doordat de bommen zo ongeveer in hun achtertuin terecht kwamen.
De tocht ging voorspoedig, met Leen ook nog even aan het roer. Na de lunch in Durgerdam werd er ook nog even van boord gegaan om te voet (en rolstoel) Durgerdam wat te verkennen. Bij inscheping was de zonnebril toch echt nodig, de zon scheen uitbundig. Hierdoor was de ‘love seat’ (ook vaak het herinneringenbankje genoemd) voorop het Vaarwensschip ook steeds in gebruik.
Een ommetje door het zijkanaal naar Nieuwendam werd gewaardeerd. Zelfs 010 wilde wel op één van die woonboten in 020 wonen. Zelfs de dijkhuisjes wilden 010 wel ruilen voor 020. Daarna nog een stukje nostalgie; langs het voormalige zendschip Veronica gevaren. Verder richting de marina zag Leen de 3 master ‘de Pollux’, het voormalige opleidingsschip van de marine. Leen vertelde dat hij op een jongens/mannenkoor in Rotterdam zit, waar hun onderkomen gemaakt is van een onderdeel van een oud schip. Hoe bijzonder. Als laatste werd er nog even langzaam gevaren bij een groot Marineschip, dat bij Damen ter reparatie ligt. Iedereen was behoorlijk onder de indruk van de grootte.
De dag kwam ten einde. Dat Leen niet moe was van alle verhalen die hij te vertellen had…het heeft mij verbaasd. Maar hoe fijn. 010 gaf aan te hebben genoten hoe mooi en bijzonder 020 vanaf het water is (waarvan acte!). Bij het afscheid kregen Klaas en ik een presentje… Hoe bijzonder om daaraan te denken, terwijl je al zoveel aan je hoofd hebt vanwege de hele situatie. Het is erg gewaardeerd door ons.
Leen, wij wensen jou een bijzondere tijd toe die je nog gegeven is, samen met je vrouw Hannie en je gezin. Veel sterkte voor de nabije toekomst. Het was ons een plezier om jullie deze dag aan boord te mogen hebben. Theo en Hetty: Voor jullie een goede vakantie gewenst met jullie nieuwe caravan.
Een warme groet, ook namens Klaas
Auteur Vaarwens / Berthie
Met dank aan alle sponsoren, vrijwilligers en instanties die deze dag gratis mogelijk maakten. Wilt u ook meehelpen Vaarwensen mogelijk te maken? Hier kunt u doneren en hier vindt u meer informatie over de stichting Vaarwens en het aanvragen van een Vaarwens.