Vandaag hebben we als gast aan boord Bert, zijn vrouw Gerdine, broer Bart met zijn vrouw Lida en Joop, Wil en Jan. Bert is 71 jaar en heeft slokdarmkanker met uitzaaiingen naar de lever, loopt moeilijk en is heel snel moe.
Onze schipper van vandaag is Onno en Henk en Ellie zijn de bootsen. Het Vaarwensschip wordt klaargemaakt, de rolstoel wordt uit het ruim gehaald, alles staat klaar om onze vaargasten te ontvangen.Al vroeg (half tien) staan onze gasten bij de Vaarwens en gelukkig heeft Ellie de koffie al bijna klaar en de Hemasoesjes staan al op de tafel.
Na een kort welkomtsgesprekje door Onno, die de do’s en don’ts en de vaarbestemmingen uitlegt, is er bij de gasten geen twijfel … het wordt de Zaanse Schans. De trossen gaan snel los en de vaartocht kan beginnen richting Voorzaan. Eerst even rustig de haven verlaten omdat er een reuze vrachtschip achteruit wordt getrokken door een paar sleepboten. We kunnen er echter achter langs en niemand wordt gehinderd.
Het weer is prima niet te warm en een zonnetje, een prima dag voor een vaarwens. De kussens van het zitje voorop liggen ook klaar en het Zwitserleven gevoel kan worden ervaren. Sommige familieleden hadden elkaar al een tijd niet gesproken, dus aan gespreksstof ontbrak het niet, het leek wel een familiereünie. Ellie schonk nog een rondje koffie in en wij voeren de Wilhelminasluis in. Nu ben ik zelf geen Zaankanter en kan dan ook niet zoveel over de Zaanstreek vertellen, ik moet toch eens in de leer bij onze schipper Frouk, maar iedereen geniet van de mooie Zaanse huisjes en de cacaogeur of is dat de geur van blauwalg?
Het is nog geen twaalf uur en we liggen al aan wal bij Het Jonge Schaap, de houtzaagmolen, en besloten eerst de rondleiding te doen in de molen en daarna te lunchen. Helaas staat er te weinig wind om de wieken van de molen in beweging te krijgen en moeten we volstaan met de uitleg van één van de vrijwilligers. Deze tijd benut Ellie om de lunch op tafel te zetten. Na de overheerlijke broodjes van de Hema gaan we weer op weg naar de Wilhelminasluis, echter moeten we een kwartiertje wachten totdat de spoorbrug opengaat. Soms zit het mee en soms zit het tegen.
We zitten ruim in de tijd en na een vlotte schutting in de Wilhelminasluis kunnen we nog even de Coenhaven en de houthaven in. Onno heeft ons alle hoekjes laten zien, achteruit of vooruit zwemmer en sub board ontwijkend, maakt Onno niets uit. Dichterbij konden we gewoon niet komen. Onze gasten genieten volop. Daarna naar de overkant even naast het Veronicaschip en tussen een vertrekkende veerpont. Gaat allemaal prima, maar zou graag willen weten wat de schipper van de veerpont denkt. Overigens niemand gehinderd. Maar dat dit leuk was, kon je aan onze gasten zien.
Onderweg vertelt Bert dat hij assistent accountant is geweest en broer Bart poelier in IJmuiden. Altijd leuk om van eenieder te horen wat hun beroep is geweest, zo ontstaan leuke gesprekjes over het leven en niet over de rotziekte en over de witte jassen.
De Marina is dan alweer dichtbij en het afscheid nadert. Als je elkaar dan vastpakt en elkaar in de ogen kijkt, de emotie ziet, komt de realiteit weer terug. Ik begrijp dat zo goed omdat ik hetzelfde 1, 5 jaar geleden ervaren heb, zie Vaarwens 948.
Ik vond deze vaarwens een bijzondere prettige vaarwens met heel plezierige en lieve mensen die elkaar een tijd niet hadden gesproken en elkaar veel te vertellen hadden.
Ik weet zeker dat allen een hele leuke dag hebben gehad en dat is zeker wederzijds.
En dan nog een klein dingetje over onze schipper Onno. Onno hoe jij het vaarwensschip in de kleinste ruimte weet te manoeuvreren met het grootste gemak, ik heb bewondering voor je. Helemaal top!
En dan wil ik ook nog, namens vaarwens, onze gasten heel erg bedanken voor de mooie donatie die is gedaan.
Lieve familie heel veel sterkte voor wat de toekomst brengt.
Met dank aan alle sponsoren die deze dag gratis mogelijk maakten. Wilt u ook meehelpen Vaarwensen mogelijk te maken? Hier kunt u doneren en hier vindt u meer informatie over de stichting Vaarwens en het aanvragen van een Vaarwens.