Het regent gestadig vanmorgen en dat komt de aanrijdtijd vanaf Velp naar de Vaarwens niet ten goede. Ook de bemanning van vandaag ondervindt filehinder, maar hebben ruim op tijd hebben we de Vaarwens gereed om onze gasten voor vandaag te verwelkomen. Een flinke ploeg. Willem (88 jaar) komt met de Veluwse Wens Ambulance, bemand met de verplegers Frank en Inge. Zijn vrouw Wies en kleindochter Simone, die de dag aangevraagd heeft, komen ook uit de ambulance. Hun dochters Martha en Bianca met haar dochter Madjinda volgen bumper klevend. Allen welkom in onze hoofdstad. We zullen jullie ondanks het druilerige weer een zonnige dag bezorgen.
Willem komt op de brancard als een worst ingesnoerd aan boord. ‘Een schip kan nog wel tekeergaan’, zegt Frank. Na geruststelling van de schipper worden de banden verwijderd en wordt het driegeneratiegezin met koffie, roomsoesjes en een woordje over de stichting verwelkomt. De huisregel is simpel: Het schip is vandaag van jullie. Gaan en staan waar je wilt. Bij dit weer stellen we de keuze tussen de Zaanse Schans en een uitgebreide vaart over het IJ. Na kort wikken en wegen, geeft de stem van Simone de doorslag en wordt het ‘De Schans’.
Tijdens de vaart noopt de vraag: ‘Mag er gerookt worden?’ een aanvullende huisregel en even later staan drie dames onder en tussen de druppels te genieten van hun sigaretje. Gelukkig staat er nauwelijks wind, dus bewijzen enige paraplu’s hun nut. In de Isaac Baarthaven aanschouwen we een super zeiljacht in de loods van Royal Huisman Jachtbouw. ‘Wat doen wij verkeerd?’, horen we de dames zeggen. ‘Denk niet dat jullie iets verkeerd doen. Zou zo maar kunnen zijn dat deze eigenaar verkeerd doet ‘, stelt Klaas. Ook kan een prachtige kapitale woning met veel glas, gelegen aan het water, Inge niet bekoren. ‘Je staat hier te koop’, vindt ze. Dan maar snel de Zaan op. Willem is inmiddels verhuisd naar onze voorkamer, waar hij vanaf zijn opgekrikte brancard een mooi panoramisch uitzicht heeft. Daar waar eens fabriekswanden het zicht van de bewoners op de Zaan hinderden, staan nu enorme appartement complexen.
Gelukkig hebben ze een groot aantal Zaanse huizen, vaak aangelengd met goedjaarseindjes, niet van hun plaats weten te verdringen. Een aantal van deze Zaanse huizen zijn evenals wat molens verplaatst naar of herbouwd op de Zaanse Schans. Tijdig is Zaanstad hier echter mee gestopt, want ook binnen de woonkernen hebben ze hun waarde.
We genieten bij ‘Het jonge Schaap’ van de lunch. Aansluitend knapt Willen een uiltje en bezoeken zijn vijf dames de molen. Molenaar Tim ontvangt ze persoonlijk en doet uitgebreid verslag van ‘het kunnen’ van deze molen. Helaas weinig wind, dus geen op en neer gaande zagen, maar in het souvenirwinkeltje kan alsnog de werking van de molen aanschouwd worden. Achter de rug van de belangstellenden snuffelen de kleindochters tussen de souvenirs en kopen een prachtig in hout gebed horloge. Na dit uitgebreide bezoek is het de hoogste tijd voor de terugreis.
Voor de touwen losgaan, bedankt de oudste dochter op emotionele wijze het Wensambulancepersoneel, de Vaarwens bemanning en het mantelzorgende gezin. We krijgen allen een heerlijk doosje bonbons, gelardeerd met een engeltje en een kaars. De tekst: ‘Je bent van goud, maakt het compleet’. Bedankt lieve familie.
We varen een klein stukje verder ten einde na het bochten de gehele schans met al haar molens te bewonderen. Op de vraag: ‘Wie neemt ’t roer’, staat Bianca direct paraat en slingerend vervolgen we onze vaart. De aansturing van Klaas: ‘Toe, gewoon sturen alsof je in je auto rijdt’, ontlokt direct de opmerking van Madjinda: ‘Je moet eens weten hoe ze autorijdt!’
Willem wordt weer wakker (wat een mooi beginrijm) en al keuvelend, af en toe rokend en genietend van lekkers van Lyda en van de omgeving, gaat het richting Wilhelminasluis. Het ziekteverloop komt ook ter sprake. In januari niets aan de hand. Wat moeite met urineren, dus onderzoek. Niets gevonden. Geheel schoon. In de loop van de zomer gaat flink Willem achteruit. Onderzoeken volgen en minder dan een maand geleden valt de bom. Blaaskanker met uitzaaiing door gehele lichaam. Geen behandeling mogelijk. Het gaat nu heel snel. 88 jaar is een gezegende leeftijd, maar het moet en mag niet zo eindigen. Fijn dat we deze dag met elkaar mogen beleven.
Voorwaar, het is af en toe droog en kan er zelfs even gebruik worden gemaakt van het gestoffeerde bankje op het voorschip. Na de sluis neemt Simone haar kans waar en houdt na enige aarzeling de Vaarwens keurig op koers. Voelt ze zich eerst ietwat gespannen, dra gaat dit over op ontspanning en ze denkt zelfs aan overstappen naar het schippersberoep. Onzin natuurlijk, maar ze kan het! We zoeken het Noordzeekanaal weer op en gaan in gestrekte draf naar de Amsterdam Marina. Een groot binnenvaartschip tracht ons, komende uit een zijhaven, nog even op de horens te nemen, maar als een toreador pareren we deze aanslag. Zou wat zijn! Veilig bereiken we onze ligplaats bij Loetje.
We hebben allen plezier beleefd aan deze Vaarwens. Met een dikke knuffel nemen we afscheid van dit fijne stel. Frank en Inge (de 6e dame) dank voor de samenwerking.
Geliefden van Willem, alle sterkte toegewenst. Vaarwel Willem.
Met dank aan alle sponsoren die deze dag gratis mogelijk maakten. Wilt u ook meehelpen Vaarwensen mogelijk te maken? Hier kunt u doneren en hier vindt u meer informatie over de stichting Vaarwens en het aanvragen van een Vaarwens.