Naast Superman, Batman en Spiderman heeft ook Intermaris een eigen Action Hero: (Tromgeroffel en trompetgeschal) STICKERMAN!!
Stickerman werkt (of wat daar voor door moet gaan) op de afdeling leefbaarheid (of wat dáár dan voor door moet gaan) en trekt er ’s nachts op uit om met een rolletje “Dit object hoort hier niet” stickers ten strijde te gaan tegen alles wat ergens staat of ligt wat daar niet hoort. Stickerman plaatst stickers op winkelwagentjes, lege flesjes en blikjes, fietsen, op een deur van Intermaris zelf, in de hoop dat Intermaris deze gaat verwijderen en op een matras welke inmiddels al 3 weken bij de berging ligt.
Allemaal hartstikke leuk natuurlijk, dat kinderlijke verlangen om stickertjes te plakken, maar wat denkt deze Action Hero daar nu eigenlijk mee te bereiken?
Dat, in het geval van het matras, de eigenaar halsoverkop naar de berging rent om het matras alsnog te verwijderen? Denk het niet. Dat het matras zelf naar buiten wandelt? Denk het ook niet. En het braaksel ernaast al helemaal niet!
“Heeft Intermaris dan geen schoonmaakbedrijf ingehuurd?” Natuurlijk wel. En lekker voordelig ook!
Want voor het 1 keer in de week met een vochtig doekje een galerijvloer afnemen, welke onder de kots en drek van lekkende vuilniszakken ligt en het 2 keer per week naar buiten en weer naar binnenrijden van de vuilcontainers betalen de bewoners van D’ Grote Frank zich gezamenlijk de tyfus een ongeluk. Ruim € 35.000,00 op jaarbasis voor misschien hooguit 1 uurtje schoonmaken per dag (!!!)
Vijfendertigduizend euro
Wat natuurlijk ook een mogelijkheid zou kunnen zijn is voor dat bedrag iemand fulltime in dienst nemen. Of op oproepbasis, whatever. Die persoon zou je dan als bewoner even kunnen bellen of appen en het wordt binnen een half uurtje opgelost. Klaar. Maar daar was het ingedutte zootje ongeregeld bij Intermaris natuurlijk nooit opgekomen. Nee, die geven liever van onze schoonmaakkosten een jaarsalaris aan een groot kind met een stickertjesplaksyndroom.
Beste schrijver,
Stickerman hier, of zal het toch stickervrouw zijn. U heeft een heel mooi stuk geschreven helaas niet helemaal accuraat, jammer dat er niet gesproken is met de bron.
Ik zal een paar dingen rechtzetten:
– Ik wil geen held zijn dat is helemaal niet mijn reden dat ik sticker, ik sticker liever helemaal niet. Het liefst spreek ik de persoon zelf om te kijken of er mogelijk nog iets anders aan de hand is. En wil ik de persoon er op wijze dat vuilnis mogelijk ongedierte kan aantrekken, dat is natuurlijk het laatste wat iedereen wilt. Een winkelwagen, fietsen die op de galerij staat kan in de weg staan als de ambulance er langs moet met de brancard.
– Wanneer ik mensen niet aan kan spreken, helaas moet ik dan stickeren.
– ik ga echt niet in de nacht werken ik heb gewoon werk uren, je weet wel van 8.30 tot 17.00 uur. Ik heb ook een privéleven :p.
– sommige dingen die u opnoemt heb ik niet gestickerd, zoals de deur en het matras. Het is natuurlijk mogelijk dat een bewoner een sticker van zijn fiets heeft gehaald en deze verplaatst heeft.
Mijn werkzaamheden zijn meer als stickeren:
– ik kijk naar mankementen in het gebouw en geef dit door aan de juiste afdeling en controleer of dit wordt opgepakt.
– verder zal ik de schoonmaak controleren.
– zal ik meekijken hoe we de leefbaarheid kunnen verbeteren in de complexen.
Als je me ziet lopen spreek mij vooral aan en geef de problemen door die je ziet en mogelijk is er dan een oplossing te vinden.
Ik heb het beste voor het complex en ik het stickeren ook niet meer nodig!
Met vriendelijke groet,
Stickervrouw
Tjonge, wat een frustratie van deze stickervrouw
Stickervrouw gebruikt in dit stukje 17 keer het woordje ‘ik’, en 4 keer het woordje ‘me/mij/mijn’! Aan wie ligt dit dan?
Ga eens in gesprek met wat professionals!