Een stamcelbehandeling in het buitenland is de enige hoop voor MS-patiënte Iris Berselli (46) uit Purmerend. Of ze dan wel even eigenhandig 70.000 euro bij elkaar kon sprokkelen. Terwijl haar gezondheid achteruit holde, zette ze alles op alles om de peperdure behandeling te kunnen bekostigen. Met succes: twee maanden eerder dan gepland reist ze af naar Mexico.
Het is de laatste dagen echt zoeken naar woorden en happen naar adem geweest hier in huis. De fundraising heeft zo´n enorme positieve “spurt” gemaakt dat we het aandurven:
We gaan eerder naar Mexico!!
2 maanden eerder dan de oorspronkelijke planning (nu dus op 27 mei) start mijn behandeling; mijn kans op een nieuw leven, meer zelfstandigheid, meer weer “ik”!
Dit houdt in dat de rest van het geld uiterlijk eind maart binnen moet zijn want dan moet ik het overmaken naar de HSCT Mexico by Clínica Ruiz. Maar met jullie hulp, en mijn enthousiasme moet dat gaan lukken!!
Jullie zijn dus nog niet van me af… Maar we zijn er BIJNA!!! Dat laatste zetje, de laatste loodjes… Helpen jullie mij nog mee dat te realiseren ajb!?
—
Uiteraard trek ik nu niet alle stekkers uit de nog lopende acties want daarvoor is het echt nog te vroeg. Maar ik heb (gesteund door een stuk realistisch vertrouwen in de goede afloop van de lopende acties en oa de online verkoop die nu pas goed op gang zal komen) voldoende reden om nu af en toe een beetje rust te pakken, even achterover te leunen en eindelijk even te durven genieten van het resultaat dat we de afgelopen 5 maanden hebben bereikt!
Want, lieve help… Wat een achtbaan is het geweest. Emoties die vanaf dag één vochten om voorrang; van hoop tot diepe teleurstelling, van niet nagekomen beloftes tot onvoorstelbaar veel momenten waarop we elkaar met open mond aan hebben zitten kijken ‘Zie jij dat ook? Staat dat er echt?’ en door acties die voor mij, voor ons, op touw werden gezet, zelfs zonder dat ik daar zelf om hoefde te vragen. Nog steeds!
Stiekem durf ik mezelf nu met bescheiden trots in de spiegel aan te kijken en mezelf toe te spreken met ‘verrek meis, het is je gewoon nagenoeg gelukt!’. En dan ga ik snel weer over naar de realiteit van de dag: want, het zijn die laatste loodjes die nog binnen moeten komen. Maar waarvan ik nu 100% geloof dat dit gaat lukken!
Ik wil iedereen die tot nu toe een aandeel heeft gehad in dit succes, ongelooflijk bedanken! Er zullen nooit genoeg woorden zijn om mijn dankbaarheid voldoende te tonen. Dus beloof ik dát te gaan waarvoor/door jullie het vertrouwen in mij hebben uitgesproken door het doen van een donatie (groot of klein, ik maak geen onderscheid – ik vertrouw op de goedheid van de mensen die mij deze kans zo gunnen en dat iedereen die dit wilde doen, het binnen diens mogelijkheid heeft gedaan!) of door een actie voor mij op te zetten, door mij met adviezen te ondersteunen, mij soms zelfs letterlijk bij de hand hebben genomen tijdens deze roadtrip, die hebben geluisterd naar mijn tranen, onredelijkheden, wanhoop en ook mijn hyperbuien hebben geïncasseerd… 😉
En dat is : weer de beste versie worden van mezelf!! Die reis start niet in Mexico, die start nu al!
Door de tijd tussen vandaag en 24 mei, als we richting Mexico-Stad vertrekken, heel goed te gaan benutten. Door mijn conditie weer op te gaan bouwen, meer rust te pakken (slaap = herstel), de kilo’s van de Prednisolon zo veel mogelijk te lozen… Én te blijven strijden voor die laatste Euro’s! Maar nu met dat stuk ontspanning waar ik het afgelopen half jaar alleen maar van heb durven dromen!
Ik hoop met alles wat ik in me heb, dat mijn dankbaarheid voldoende spreekt uit mijn woorden.
Heel veel liefs en veel warme groeten,
Iris