Aan tafel met Dirk Dijkshoorn uit Oosthuizen, 62 jaar, voor Zeevangs Belang sinds 2022 wethouder Financiën, Energietransitie/Duurzaamheid, Participatie en Dorpsraden in onze gemeente. Het coalitieakkoord 2022-2026 heeft de titel ‘Verbinden, Verbeteren, Vernieuwen’ gekregen. Daar gaat het dus ook over. Tekst en foto: Yvonne Jonkman

Verbinden, Verbeteren, Vernieuwen: Waar kies je voor?

‘Als ik moet kiezen uit deze drie uitgangspunten, dan staat ‘verbinden’ toch echt bovenaan. Hoe betrek je mensen bij de dingen die spelen in de wijk, buurt of het dorp? Hoe kom je samen naar een oplossing. Ik zie duidelijk een verharding in de samenleving. Het persoonlijk belang krijgt vaker voorrang, mensen starten een bezwarenprocedure of stappen sneller naar een rechter om hun gelijk te halen. Dat staat op gespannen voet met het maatschappelijk belang.

Een voorbeeld hiervan is de geplande woningbouw op de plek van het oude cultureel centrum in Oosthuizen. De gemeenteraad heeft een besluit genomen, maar bouwen komt niet van de grond vanwege de rechtsgang die het eerst moet doorlopen. Het gevolg is enorme vertraging met alle kosten van dien. Zoek dus veel liever een compromis en niet het verschil!’

Je hebt een aantal taken in je portefeuille. Waar ligt je hart?

Dijkshoorn: ‘Misschien heb ik wel twee harten! Ik kies in ieder geval voor dorpsraden én voor energietransitie. Bij de dorpsraden gaat het vooral over het samen werken en samenwerken in en aan de eigen leefomgeving. Hoe kan je van elkaar leren, wat kan je voor elkaar betekenen, oplossingen vinden, elkaar willen vinden. Ik voel dat ik toch weer uitkom op het woord compromis. Eigenlijk geldt dat ook voor de energietransitie. Hiervoor spannen we ons ongelooflijk in om burgers zo goed mogelijk te begeleiden, te adviseren in dit ingrijpende proces. Hiertoe zijn de ingezette energiecoaches van wezenlijk belang.’

Iedereen kent het begrip participatie, heeft goede en/of slechte ervaringen.

Een reactie hierop: ‘Ik vind het synoniem eigenlijk alleszeggend: samendoen. Maar dan moet je wel van te voren de spelregels bepalen. Gaat het om meedenken of meebepalen? Dat moet vooraf duidelijk zijn aan de burgers. Wat mogen zij verwachten van de gemeente? Een positief voorbeeld is het fraaie schoolplein van basisschool De Koningsspil in Oosthuizen, een goed verlopen proces met een prachtig resultaat. Maar niet alles gaat goed, denk maar aan de herinrichting van de Raadhuisstraat in Oosthuizen. Hier is bij de informatieavonden gescheiden opgetrokken, de ene avond werden de ondernemers uitgenodigd en de andere de bewoners. Had niet zo gemoeten, dat moeten we voortaan anders doen. En maak vooral de dingen niet mooier dan ze zijn.’

Wat vind je lastig in je werk?

Dijkshoorn: ‘Met de pet op van wethouder Financiën worstel ik met het verdelen van beschikbare middelen over de hele gemeente. Ook de kleine kernen hebben recht op een deel van de koek. Financieel is het lastig, maar uit maatschappelijk oogpunt is het nodig. Het betekent afwegingen maken, want je bent er tenslotte voor de hele gemeente. Verder heb ik veel plezier in het ontmoeten van allerlei groeperingen, mensen van de waterschappen en provincie, mensen in de buurgemeenten, verrassende gesprekken met burgers. Ik leer elke dag bij.’

Niet onvermeld mag blijven dat ik trots ben op drie organisaties die zich inspannen voor duurzaamheid. Denk hierbij aan de Fixbrigade die bij mensen thuis de helpende hand biedt door kleine klusjes uit te voeren zoals het aanbrengen van tochtstrips, radiatorfolie. Dan is er ook de Stichting Energiek Zeedam die uit vrijwillige energiecoaches en woonplanmakers bestaat. Als derde is er de stichting Duurzaam Edam-Volendam, een burgerinitiatief, bestaat uit een groep mensen die uit betrokkenheid onafhankelijke adviezen geeft aanvullend op de informatie uit de gemeente. Ook dit is in het kader van duurzaamheid en energie.’

Je zit in het college namens Zeevangs Belang. Wat wil je hebben bereikt aan het einde van deze zittingsperiode?

Dijkshoorn: ‘Dan denk ik toch het eerst aan het verbinden van het platteland met het stedelijk gebied met daarbij prioriteit voor het vitaal houden van de kleine kernen en het belang van de dorpsraden. Maar eigenlijk is dit nooit af!

Ik wil nog wel wat kwijt. Nu ik wethouder ben, zie ik hoe lastig het is om, ondanks instemming, tóch zaken voor elkaar te krijgen. De gemeenteraad wikt en weegt, neemt een besluit en dan blijft het regelmatig op de uitvoering hangen. Er zijn bezwaren, mensen gaan in protest, vertraging. Nu ik in deze rol zit, ervaar ik dit anders dan als raadslid. Eerlijk gezegd, ik had dit eigenlijk niet zo sterk verwacht. Noem het maar weer een leermomentje.’