Vandaag gaan we varen met Kate (geb.1979) en haar dierbaren!

Het is een ietwat bewolkte dag maar de temperatuur is al een stuk aangenamer dan die van de afgelopen periode, én er is niet veel wind. De bemanning, Onno en Lucas, maken de Vaarwens klaar voor een warm ontvangst: ‘t kacheltje toch maar aan, de stoelen gerangschikt, verse koffie, soesjes …

Rond een uur of tien melden de eerste gasten zich: Simone, een goede vriendin, vergezeld door Kate’s dochtertje Olivia en haar stiefzusje Vera. Even later komt ook Kate’s vriendin Mirjam aangefietst. Mirjam kwam op ‘t idee van Vaarwens omdat zij op een ark in zijkanaal K woont en de Vaarwens met regelmaat langs haar ramen ziet varen. Enige tijd later meldt de Wensenambulance Noord-Holland zich. Chauffeur Dirk en verpleegkundige Caroline brengen de gaste van vandaag: Kate en een vriendin van haar; Eva. Ondanks de beperkte ruimte én de glibberige steigers (de natte tijd geeft nogal wat groene aanslag her en der) weten Dirk en Caroline de brancard met Kate veilig aan boord te brengen.

De koffie, thee en soesjes gaan rond en we bespreken waar we vandaag naartoe zullen varen. Bij Kate werd drie jaar geleden een agressieve hersentumor gediagnosticeerd. Nu is zij eenzijdig verlamd en verblijft in een hospice… zij is nu moe, en stil.. Er wordt besloten: naar de Zaanse Schans! De trossen gaan los en de reis vangt aan. Terwijl de kinderen spellen spelen wordt er door de gasten druk gepraat. Kate is stil en geniet van de reuring om haar heen.

Na een vlotte schutting, de stuurmanskunsten van Dirk en naadloos op elkaar aansluitende brugopeningen meren we aan de steiger van de Houtzaagmolen “Het Jonge Schaap” en genieten de lunch die Lucas ons voorschotelt. Ook Kate geniet, zij laat zich een broodje met ham welgevallen.

Er is nu meer wind, de molen draait, zucht en kreunt, en tijdens het zagen trekt ze onverschrokken een forse lariks-stam vanuit het water tegen de helling op. Dat smaakt naar meer; we willen graag in de molen kijken! Voor Kate is een bezoek aan de molen nagenoeg onuitvoerbaar, en toch vraag ik het haar, min of meer beleefdheidshalve… En haar antwoord is een volmondig “JA” !!! We hebben dus een uitdaging !!

Met vereende krachten brengen we Kate, op de brancard, al hortend en stotend, over de steiger en het oneffen terrein naar de molen waar ons de grootste uitdaging wacht: de beklimming van het zaagbordes…Met hulp van de molenaars wordt Kate, met brancard en al, de trappen op gesjouwd en het wonder, althans, dit wonder, is geschied… Wij allen genieten van de heldere uitleg van de molen terwijl de reusachtige zaagbladen een dikke Lariks tot planken reduceert.

Het is tijd om de terugreis te aanvaarden; met vereende krachten in de afdaling en terug aan boord gehobbeld, gaan de trossen los en varen we “stroomafwaarts”, ongehinderd door wachttijden voor bruggen en sluis. Terwijl er spellen worden gespeeld, er wordt gepraat, geknuffeld en gekeken, stuurt Lucas ons terug naar de ligplaats om ons daar vloeiend af te meren.

De Vaarwensreis is volbracht. We nemen afscheid van elkaar; een knuffel, een hand, de herinnering aan deze indrukwekkende dag met mooie mensen, één die we niet snel zullen vergeten….

Dank je Kate, dat we deze dag met jou en jouw geliefden hebben mogen vieren,

Vaarwel Kate

Reactie van vriendin Mirjam:

Bedankt voor de prachtige dag en wat een lieve vrijwilligers hebben ons bijgestaan. Niets was teveel en we zijn enorm verwend.
Onvergetelijk!!

Reactie van vriendin Simone:

Wat een dag, en wat een lieve mensen, ik kan bijna niet vertellen hoe goed we zijn ontvangen. Hoe warm lief en kundig Onno en Lukas ons deze dag hebben laten beleven. Ook de mensen van de ambulance .. wat een liefde en toewijding. Je voelt je meteen thuis en vrij. Niks is te gek ! Zo waardevol, zo liefdevol. Bedankt, bedankt , bedankt.