Vandaag varen we voor Marlon (geb. 1966). Haar ziekte heeft haast en is de doordachte behandelingen te slim af. Marlon heeft zich verzoend met de situatie en komt vandaag genieten van een vaardag, om nog een keer langs haar geliefde Amsterdam te varen. Ze wordt gebracht vanuit het hospice in Haarlem met haar vriendin Selma die vanuit Zuid-Afrika naar Nederland is gekomen om haar vriendin te begeleiden bij deze laatste tocht. Chapeau!!!!
De gasten zullen pas tegen half 12 arriveren en daardoor is boots Harrie nog in de gelegenheid om de catering aan te vullen, en schipper Anita om het schip te controleren en klaar te maken voor de tocht. Er wordt een flinke voorraad ingekocht bij onze Zaanse grutter, want het gaat een drukke vaarwens week worden met elke dag een gast.
De Hema zorgt ervoor dat de broodjes voor de lunch om half 12 klaar zijn, ook al zijn ze dan nog niet geopend. Alles, ook het weer, werkt mee om er voor Marlon een geweldige dag van te maken. In de verte zien we dat de ambulance in aantocht is. Hartelijk ontvangen we ze en de vraag is of we een rolstoel hebben. Natuurlijk hebben we die, maar in onze briefing stond dat de gast op een brancard zou arriveren. Nee, de rolstoel moet het worden, wat ons doet concluderen dat de vaarwensboost bij Marlon al begonnen is.
Ja, waar nu naar toe want het loopt toch al tegen 12 uur en Marlon geeft aan dat ze een vaartocht van ongeveer 1,5 uur wil maken. Nou, dan wordt het geen Zaanse Schans of Muiden maar een rondje langs de highlights van Amsterdam. Het genieten is begonnen.
Onmiddellijk neemt ze het initiatief en zijn we getuige van de wijze waarop Marlon haar lijfspreuk “I did it my way” invult. Ze vertelt gedreven hoe haar afscheid van dit aardse bestaan er uit zal gaan zien. Welk vervoer, welke muziek (inclusief Spotify playlist) en welke enz. enz. enz. tot in het grootste detail. En wij, wij slaan het gade van een afstand en zijn getuige van een proces waarvan we tegen elkaar zeggen. Zo zou ik het ook willen.
De regie in eigen hand tot het laatste moment. Als wij soms wellicht met iets te veel bewondering kijken, zegt ze dat ze dit in haar leven altijd zo gedaan heeft en wij daar nu getuige zijn. Alles op haar manier en regie tot het laatste moment.
Na de lunch wordt de bank voorop de vaarwens ontdekt en beschermd tegen de zon en de oostenwind nestelt iedereen zich daar om te genieten van het uitzicht, om de voorbijgangers te groeten, om zich op te winden over te snel varende schepen en natuurlijk de mooie gesprekken. Het is genieten en natuurlijk is die 1,5 uur van het begin uitgelopen tot ongeveer 3,5 uur. Ach wij, als enigszins ervaren vaarwensvrijwilligers, hadden dat al wel voorspeld en stiekem zijn we daar ook best wel trots op dat het meestal zo loopt. De inhoud en de sfeer van dit soort vaarwensdagen valt moeilijk in een verslag vast te leggen. Veel moois van zo’n dag moet tussen de regels door gelezen worden.
Tegen half 4 zwaaien we onze gasten weer uit en kijken terug op een bijzondere dag, zoals elke vaarwensdag een bijzondere dag is. Als we naar huis fietsen zoemen de gesprekken en de indrukken nog door ons hoofd. Eind van de dag hebben we een biertje op het evenement ‘Rolling Kitchen’ in het Westerpark, gedronken en geproost op onze gast, want dat hebben we haar beloofd. Ze had er zelf ook nog zo graag naar toe gegaan.
Vaarwel dappere Marlon, veel sterkte en you definitely do it your way. Wij zijn onder de indruk.
Met dank aan alle sponsoren die deze dag gratis mogelijk maakten. Wilt u ook meehelpen Vaarwensen mogelijk te maken? Hier kunt u doneren en hier vindt u meer informatie over de stichting Vaarwens en het aanvragen van een Vaarwens.