‘Een ‘vestinkie om’ met Edammers, omdat die allemaal wel een verhaal hebben wat alleen wij binnen de vestingmuren zo goed kunnen begrijpen. We spreken af op een favoriete plek naar keuze in onze stad, waarna we richting de vesting lopen. Daar begint het ‘vestinkie om’, waarin ik mijn medewandelaars beter leer kennen door hun vertellingen.

Hij twijfelde tussen twee favoriete plekken in Edam, maar toch werd het de Kwakelbrug. Dat appte hij mij, begeleid met een prachtige foto van de Scheepswerf met het beroemde bruggetje op de achtergrond, genomen vanaf het Fortuna-terras. Daar liep ik op een zomeravond naartoe en Ben stond me al op te wachten, al pratend met een stads- en zelfs naamgenoot. Op de vraag waar we de vesting op zouden stappen gaf Ben aan richting de ‘kastanjevesting’ te willen lopen en dan via het rechter padje omhoog. “Dan loop ik hem ook altijd rechtsom, want als ik hem andersom zou lopen zou ik verdwalen!’

‘Nieuwe fase’

Ben loopt met regelmaat in de avond een vestinkie om, maar sinds hij in Beverwijk werkt moet hij wel bekennen dat het door de reistijd iets minder vaak voorkomt. De woon- werkafstand is in de loop van de jaren wat toegenomen. Eerst werkte hij in het familie bedrijf Gunther, op het industriegebied van Edam. Vervolgens heeft hij 16 jaar in Purmerend gewerkt, in de ICT. En nu doet hij hetzelfde, maar sinds kort een beetje verder van huis. “Ik stuur een jong team aan in een compleet nieuwe omgeving. Het was allemaal even wennen”. Inmiddels heeft hij zijn draai wel gevonden. En waardeert hij het thuiskomen nu nog meer. Wonend aan de Schepenmakersdijk, samen met zijn vrouw Astrid, zijn ze blij weer binnen de vestingmuren te kunnen genieten van een nieuwe fase in hun leven; het grootouderschap.

‘Gezinsgeluk’

Na een aantal jaren in Volendam te hebben gewoond, samen met hun opgroeiende kinderen Erik en Sanne, gunden zij hen op een bepaald moment letterlijk de ruimte om zelf te kunnen uitvliegen en zich te ontwikkelen. Hun zoon betrok het ouderlijk huis in Volendam samen met zijn vrouw en zij kregen daar hun dochtertje Sophie, inmiddels bijna twee jaar oud. Dat maakte Ben en Astrid voor het eerst grootouders en bracht hen terug naar Edam. Sanne vond ondertussen ook haar plek tussen de vestingmuren, aan de Achterhaven, samen met haar vriend. Daar hebben ze met het hele gezin hard gewerkt aan de renovatie van het pand. En zo heeft iedereen zijn plek gevonden waar Ben en Astrid met heel veel liefde in bijdragen. “Dat de kinderen gelukkig zijn is voor ons het allerbelangrijkste”.

Zoete inval

De andere plek waar Ben zou hebben willen afspreken, is de Kaasmarkt, ter hoogte van het huis van zijn oudste zus Anneke, aan de Matthijs Tinxgracht, wat tevens zijn ouderlijk huis is. “Hier zijn wij opgegroeid met vier kinderen en het huis karakteriseert zich als ‘de zoete inval”. Dat was altijd al zo toen wij er met mijn ouders er woonden, maar het zet zich voort. Die geest zit nu eenmaal in dat huis”. Ben legt uit hoe de deur altijd open stond voor iedereen die het nodig had. Om welke reden ook: er was altijd plek voor een verdwaalde ziel of iemand in nood. “Als kind waren wij ons daar helemaal niet van bewust. Soms zaten we met meerderen aan tafel, maar dat veranderde voor ons niets. Achteraf kwam ik dan wel eens mensen tegen die zeiden dat ze een tijdje bij ons hadden gewoond. Dan besef je je eigenlijk dat dit een heel bijzonder gebaar was”.

Scheepswerf

“Als kind waren wij altijd buiten aan het spelen en dingen aan het ontdekken. En één van de meest bijzondere plekken was voor mij dan ook de Scheepswerf!” Ben z’n ogen twinkelen als hij vertelt over de capriolen die hij allemaal heeft uitgehaald. Iets wat onze kinderen tegenwoordig minder meekrijgen, maar waar hij bij zijn kleindochter ziet dat zij hetzelfde laken en pak is. “Voor ons was de Scheepswerf een prachtplek bij uitstek en het was een magische tijd als ik daar aan terugdenk”. Ook daar was het een zoete inval als hij vertelt dat steeds meer kinderen zich daar aansloten om met het prachtige gereedschap te spelen of gewoon aan een keukentafel te kleuren.

Toverbal

Opvallend in zijn verhaal is, dat zowel in zijn opvoeding en verdere levensloop, de rode draad toch wel die open deur, het samenwerken, versterken en verbinden is. En dat alles met een suikerzoet laagje eromheen is dan kenmerkend voor ‘De Toverbal’. Vijftig jaar geleden opgericht door een stel dat kinderen de ruimte wilde bieden om zich creatief te kunnen uiten. Ben’s zus Anneke was één van de eerste lichting kinderen en hoewel Ben zich als kind ook aansloot en mee-repeteerde vond hij het toneel uiteindelijk minder interessant. Toen Anneke het stokje van hen overnam en er die structuur in aan kon brengen die onze kinderen vandaag de dag gewend zijn, was het vanzelfsprekend dat Ben vanaf het eerste uur betrokken raakte. Ook de gezinsleden, familie, oud Toverballers en vrienden sloten hier als vanzelfsprekend bij aan en worden onderdeel van een bijzondere vereniging met een gemeenschappelijke deler. “Iedereen hoort er bij en onze missie is nog steeds het bieden van een podium voor alle kinderen, ongeacht de afkomst of acteertalent, omdat ieder kind daar recht op heeft!”