Zo’n hoog-laagbed is wel een zegen. Ik heb er vannacht voor het eerst in geslapen. Het is natuurlijk een beetje vreemd en we doen er ook een beetje lacherig over waar alles nu precies moet staan: water, medicijnen, boeken, telefoon, kranten, computer, stok, rollator, licht, e-reader, hapjes, nog meer medicijnen, kortom al die dingen die je niet nodig hebt als je goed slaapt, maar waar je misschien behoefte aan hebt als je midden in de nacht wakker wordt met de vraag: waar ben ik in hemelsnaam?

Ik heb gewoon lekker geslapen. Niet bijzonder goed of slecht maar gewoon goed. Ik moest midden in de nacht nog wel op zoek naar slaappillen, want die kon ik zo gauw niet vinden en die helpen wel bij een goede nachtrust. Ik mag er niet verslaafd aan raken, maar what the heck, wie geeft erom als er nóg één halve verslaafde in de kist ligt? Volgens mij kraait er geen haan naar.

Ik heb jullie wel aan het schrikken gemaakt met die twee maanden, maar zo is het wel gezegd, al ben ik zeer beslist van plan om de Amerikaanse presidentsverkiezingen te gaan halen. Dan is er in ieder geval één winnaar, die er nog een beetje democratische ideeën op nahoudt, maar ik vrees het ergste. Dat is dat ik het niet haal en Trump gekozen wordt. Weet dat het mij enorm zal troosten in het hiernalicht wanneer Kamela Harris gekozen wordt, dus doe je best.

Nou, dat is het. Ik denk dat ik het meeste wel heb (van wie is dit citaat, hij was ooit te gast bij Matthijs van Nieuwkerk). O ja, jullie reageren heel lief en meelevend, maar ik hoop wel dat jullie begrijpen dat ik niet overal op kan reageren. Het is gewoon teveel. Maar ik waardeer elke reactie. Ook heeft mijn stukje gisteren op Facebook met ruim 1500 lezers een nieuw record gevestigd. Daar komen Insta en WordPress dan nog bij. We gaan, hoe langzaam ook, gewoon door tot het suikerzoete einde.