Hoe lang is het nou al weer geleden dat het gisteren was? Ik kan me er bijna niets meer van herinneren, behalve een paar mailtjes en whatsappjes, want er moeten natuurlijk nog wel een paar hele leuke dingen georganiseerd worden, waarover ik nog niets kan zeggen. Wel ben ik eergisteren met Emiel op de bonnefooi willekeurig naar het wonderschone Warder gereden, waar het inderdaad ook afgesloten bleek. Niets mooiers dan een afgesloten weg in een prachtig verstild dorp en twee mannen die dat even controleren.

Gisteren moest ik weer naar het ziekenhuis voor twee afspraken, om twee uur en kwart over twee op de doorlichtkamer van radiologie. Ik heb geen idee wat ze gaan doen en vraag het van te voren ook niet. Op de afspraak zelf hoor ik dat ze de nefro-drains gaan verwisselen. Ik schrik, maar het is een bijna pijnloze operatie. En de operateurs weten nog dat ik de man ben van de columns. Jolan is mijn chauffeur en ik deel met haar mijn vrolijkheid en opluchting. Zo is het een leuke rit heen en terug. Wat een heerlijk leven heb ik toch.

Lief gaat toch niet naar Italië. Het voelt te onrustig voor haar. Nu kan één van mijn grootste wensen alsnog in vervulling gaan en ik bel met de Zonnebloem voor een reisje langs de Rijn met de Henry Dunant. Dat lijkt me echt een feest! Ik zie dat alles volgeboekt is en bel even met het kantoor. Het klopt dat alles al weg is, maar wanneer ik meld dat ik prostaatkanker heb met een prognose van twee maanden, draait alles om en zullen ze proberen een uitzondering voor mij te maken en sturen ze alsnog een aanmeldingsformulier wat ik overigens nog niet ontvangen heb. Ik denk als altijd dat het wel goed zal komen en hang op.

Vanmiddag viert Piep van half vier tot zes haar 16de verjaardag van 5 augustus aanstaande, dus dat wordt nog lekker druk, maar ik heb als zesde uit een gezin van zeven eigenlijk nooit last van drukte. Fijne dag ruimschoots en graag tot morgen.