En dan sta je daar opeens met je grote kop in de krant. Een spread van twee pagina’s en de voorpagina. Je staat er wel pontificaal op, zou mijn moeder gezegd hebben, maar die foto op de voorpagina had ik geeneens gezien, terwijl de krant al geruime tijd met juist die foto naar boven op mijn voetenbankje lag. Lief zag hem het eerst. Ik had al wel gekeken, maar alleen bij de kleine verwijzende berichtjes. Die grote foto kon toch niet van mij zijn?

Anyway, ik heb er natuurlijk veel reacties op gekregen, van heinde en verre mag ik wel zeggen, maar ook veel vanuit de regio, waar ik in de krant in principe voor schrijf. Begrijpelijk, want doodgaan doe je ook maar een keer. Ik denk eerlijk gezegd dat het met die prognose nog we mee zal vallen. Ik zet voorlopig in op de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 3 november en daarna zien we wel verder. Maar het kan ook zo maar eerder afgelopen zijn. Niets dodelijks is mij vreemd.

Ik krijg wel steeds fijn bezoek, van mijn werk en van vrienden van weleer en nu. Het is altijd leuk en gezellig om oude herinneringen op te halen, maar het is ook steeds erg vermoeiend. Dus tussendoor doe ik graag even een tukje. Zo gaan de dagen voorbij in een lange rij. Is er verder nog iets?

Ja, van alles natuurlijk, want we moeten best nog een hoop regelen en zo, maar we nemen het geluk maar zoals het komt, doen wat nog kan en leven het leven dag voor dag. Dat kan ik iedereen aanbevelen, maar wie ben ik om anderen aanbevelingen te doen. Heb het goed met elkaar.