Toen ik in het ziekenhuis lag kreeg ik een enorme stapel beterschapskaarten. Niet in één keer natuurlijk, maar elke dag een paar. Ik kreeg zelfs commentaar van mijn favoriete verpleegkundige over het aantal kaarten. Er stond van alles op: Van harte beterschap, Opkikkertje, Sending positives vibes your way, een dikke knuffel en extra vitamientjes en dat soort bemoedigende teksten.

Inmiddels denk ik wel dat het helpt wanneer je iemand die ziek is een leuk kaartje stuurt. Je voelt je toch eventjes wat beter. Weet je wat dat betekent, Opkikkertje, vroeg iemand die kennelijk net een cursus Italiaans had gedaan. Ik had geen idee, dus dat zei ik ook. Tira mi su, zei hij. Dat vond ik zo grappig, dat ik gelijk keek in Google Translate. Het bleek te kloppen. Zoek het maar op. Omgekeerd betekent Tiramisu Haal of trek mij op. Ook fantastisch.

Over toetjes gesproken, tegenwoordig zit die rommel allemaal in een eenpersoonsverpakking, maar er was een tijd dat dat allemaal nog in een gezinsverpakking zat en daarvoor had je gewoon vla, yoghurt en niet te vergeten de vla flip, uitgevonden door een vrouw, wiens man werkte bij de Campina, maar nu niet met haar naam in mijn stukje wil.

Daarvoor had je de beroemde Saroma puddinkjes en daarvoor maakte mijn moeder de toetjes zelf: Havermout, broodpap, griesmeelpap en allerlei andere pappen die ook als ontbijt dienst deden. Mijn moeder deelde de toetjes uit uit een pan en als je dan de pan wilde leegschrapen, riep je keihard Pannes! Wie dat als eerst riep kreeg als extraatje de pan. Nu vraag ik mij af of er in de jaren vijftig, zestig nog andere gezinnen waren, waar dit gebruik was ingeburgerd. Ik denk van wel, maar ben daarin geloof ik wel de enige. Anyway, eet smakelijk van de tiramisu en indien van toepassing van harte beterschap.