Ik heb eigenlijk geen idee waarover ik zal schrijven. Nu komt dat wel vaker voor, dus dat zal wel goed komen. Het is wat rustiger geworden qua bezoek., dat vinden we wel prettig. In de afgelopen weken ruim vijftig koppeltjes of meer ontvangen, meestal twee per dag, wat erg vermoeiend is. Nu loopt het wat terug naar één stelletje of single per dag, wat eigenlijk meer dan genoeg is. Al die bezoekje zijn steeds weer totaal anders, omdat al die mensen anders zijn en ook het verleden wat ze meebrengen steeds weer anders is.

Lichamelijk gaat het met mij ietsje beter. Ik voel dat ik wat meer energie heb en wat minder pijn. Ik heb ook weer wat meer eetlust. Hoe het komt weet ik ook allemaal niet, dus liever niet teveel vragen over dit onderwerp, wat ook zo maar weer kan omslaan in dodelijke vermoeidheid. Baukje is nu ook weer naar huis. Ze heeft ons erg geholpen, het was heel gezellig en we hadden steeds goeie gesprekken.

Woensdag hebben we met haar en Hans nog gegeten bij het nieuwe Stadscafé, waar ze inmiddels weten dat ik niet veel meer eet dan een half pannenkoekje. Jaap en Monique kwamen langs met een hele fruittas, precies dat fruit wat ik onlangs in een stukje genoemd had. Zo zie je maar, hij is nog niks veranderd. We gaan ook op deze leeftijd samen gewoon door. Niet teveel knorrenpotten, alleen als iemand het hoort.

Poes Lilly heeft inmiddels ook het bed in de woonkamer ontdekt en maakt er overdag ruimschoots gebruik van. Ook hebben we een keer iets gedronken in Middenbeemster, wat nog steeds een van de mooiste plaatsjes in Noord-Holland, waar ook de kaas vandaan komt.

Wat hebben we verder nog? Ik dacht niet veel. Komende week weer naar het ziekenhuis om bloed te prikken om vast te stellen of ik nog baat heb bij een volgende bloedtransfusie. We zien het wel. Ik ben over het algemeen doodmoe, maar heb weinig pijn, behalve wanneer ik sta of loop, maar dat is geen nieuws.