Het begint er al mee dat ik in de morgen niet mijn stukje schrijf, maar besluit uit te slapen tot de thuiszorg komt. Omdat dat allemaal heel lang duurt bel ik ze even, want om elf uur hebben we afgesproken bij Ruth voor een Mars-familiedag, die tegenwoordig zo’n beetje elke maand gehouden wordt.

De thuiszorg stelt mij gerust dat ze er zo aankomt en dat we alle tijd hebben, want ik ben de laatste. Even later voltrekt deze voorspelling zich in mijn werkelijkheid. Het loopt allemaal voorspoedig, maar ik zie nog wel een vergeten croissant liggen, die ik besluit dan maar na de familiebijeenkomst op te eten, samen met de overjarige kaas.

Met veel moeite hijs ik mij in de auto van Kees die mij ook netjes begeleidt bij het uitstappen. Ik moet huilen bij binnenkomst. ‘Je ben de enige man die zijn tranen laat lopen als ik binnenkom, zei Ria daar kortgeleden nog over. Ik wil eigenlijk niks, maar dan toch een glaasje water en later een half kopje koffie met een heel klein stukje taart. Zo’n dag. Alles doet al pijn, maar dan schiet mij de aangezichtspijn door de kaken en vraag ik Kees en Lief om voor mij de carbamazepinebenzine op te halen. Tegen de tijd dat ze terug zijn is de felle pijn gezakt, zoals altijd, maar ik voel mij nog steeds beroerd, maak oogcontact met Lief en vraag Kees of bij mij naar huis wil brengen.

Daar aangekomen kleed ik mij uit en ga ik naar bed. Ik slaap tot twee uur. Nu eet ik de helft van de croissant met kaas. Dan komt Lief ook thuis. Ze doet de gordijnen open wanneer ze ziet dat ik wakker ben. Dan ga ik dit stukje schrijven. Ik hoop dat Vollering alsnog de Tour de France Feminin wint, maar dat zal wel niet. Mijn enige hoop is nu nog de club van rood en wit, waar je zo gezellig zit. Dat mijn stukje af is maakt al veel goed.