Ik schrik wakker.
Het is pikkedonker in de slaapkamer.
Ik kijk op de wekker. Vier uur.

Ik besluit me nog een keertje om te draaien, maar tegelijkertijd hoor ik iets.
Ik spits mijn oren boven het dekbed.
Ja, daar heb je het weer.

Onraad?!

Ik ga rechtop zitten en overleg met mezelf wat me te doen staat.
Naast me slaapt mijn wederhelft rustig verder; zich van geen enkel onheil bewust.
Dat besluit ik maar zo te laten en zelf de held uit te hangen. Kordaat knip ik het lampje boven ons bed aan.

Gelijk is het stil. Zeker geschrokken.
Terwijl ik afwacht verzin ik een moordwapen.
Nog steeds hoor ik niks. Dan besluit ik op te staan om polshoogte te gaan nemen.

Niks te ontdekken.
Terug in het bed wacht ik in het donker stilletjes verder af.
En ja, daar heb je het weer.

Vastberaden sta ik nu op en sla hem dood:
de mug.

Tekst: Marijke van den Berg
vdbergmonnickendam@zonnet.nl