Het blijft een mengelmoes van medicijnen, mensen, afspraken en gasten die zomaar even binnenlopen. Ik heb nog nooit zoiets mee gemaakt en wou bijna zeggen dat ik ook nooit meer zoiets hoop mee te maken, maar het heeft toch wel iets. Ja, dat kan ik ook niet helpen, zo zit het leven nou eenmaal, of telkens weer, in elkaar. Mijn typen gaat er ook niet echt op vooruit.

Gister moes mijn katheter gewisseld worden en Emilio was mijn chauffeur, dan weet je dat er eigenlijk niets mis kan gaan. Tot er iets misgaat. We moesten bijna drie kwartier wachten, wat bijna nooit voorkomt. Ja, ze hadden mij even over het hoofd gezien, maar ik was nu direct aan de beurt en het feit dat ik door de lieve Bijoux geholpen werd, maakte veel goed. Het duurde wel erg lang en het deed ook veel meer pijn dan anders, het is niet een ingreep die ik je gelijk kan aanraden, maar uiteindelijk was het dan toch letterlijk met veel pijn en moeite gelukt.

Normaal duurt het altijd even voor een nieuwe katheter doet wat ie moet doen, dus wij namen even een troost-saucijzenbroodje, wat we ons goed lieten smaken. Nu moesten we naar de poli 2 van urologie. Ik had geen idee wat daar moest gebeuren, maar al snel bleek dat ze de nefrodrains er wilden uithalen. Ik moest dan eerst nog bloedprikken en een uur wachten op de uitslag, voor de juiste antibiotica, maar daar had ik heen energie meer voor. We maakten een nieuwe afspraak op de 12e september en zo leek alles toch nog goed af te lopen. We reden min of meer opgewekt weer naar huis en er was tot onze vreugde geen file te bekennen. Verder hadden we niks op de agenda staan. Rob kwam ook nog even langs maar die kan ik altijd wel goed hebben.

Nu ging ik eerst maar eens even een uurtje in bed liggen om van alle bekommernissen te bekomen. Dat lukte hel aardig en ’s avonds kon ik weer enige belangstelling opbrengen voor de Paralympics en de Vuelta, want ook het gewone leven gaat door.