De weerstand van de Uitdammers tegen de dijkversteviging van de Markermeerdijk zou voortvloeien uit trauma’s als gevolg van de dijkverzwaring na de Watersnood van 1916 en de veelvuldige bombardementen in de Tweede Wereldoorlog op het toenmalige nepvliegveld bij hun dorp. (NHD, zaterdag 7 september). Aldus concludeert het Wormerlandse gemeenteraadslid Fred Sanders, na onder meer interviews met vijf (Uitdammer) dorpsgenoten.
Ik vraag mij in gemoede af hoe de hedendaagse Uitdammer daarvan een trauma kan hebben opgelopen. Nog maar een enkeling in Uitdam vindt zijn of haar roots in het dorp. Bovendien dateert die uiterst schaarse échte Uitdammer dan nog van ruim ná de oorlog. Het overgrote deel van de hedendaagse bevolking van Uitdam bestaat namelijk uit ‘import’, sinds de jaren zestig van de vorige eeuw. Je kunt je daarom met recht en rede afvragen of de benoemde trauma’s niet zijn ontleend aan het ‘van horen zeggen’.
De import-Uitdammer heeft de afgelopen decennia het authentieke dorp van vissershuisjes en boerenerven geheel tot eigen gerief getransformeerd in een luxe woonoord met riante woningen, waar alles daarna ‘moet blijven zo het is’. Iedere verandering of aanpassing wordt dan ook per definitie bestookt met vertragende en kostenverslindende bezwaarprocedures.
Weliswaar meldt Sanders in het bewuste artikel dat de Uitdammers zich door de tijd heen speelbal van de autoriteiten hebben gevoeld, maar legitimeert dat hun huidige weerstand? Hoewel ik geen inzicht heb in alles wat zich heeft afgespeeld, heeft ook deze krant in de afgelopen jaren regelmatig melding gemaakt van de nodige keren dat aan de Uitdammer bezwaren wél tegemoet gekomen is.
In interne kring wordt gefluisterd dat de dijkversteviging bij Uitdam ten gevolge daarvan een slordige 18 miljoenextra heeft gekost zonder dat dit de veiligheid van de dijk daadwerkelijk heeft vergroot. Anders gezegd: de belastingbetaler heeft een slordige 18 miljoen euro extra mogen neertellen voor cosmetische aanpassingen ten gerieve van de bezwaarmakers. In dat licht bezien valt de nog immer afwijzende houding van de dorpsraad van Uitdam dan ook moeilijk te billijken.
Gehonoreerd
Het zal best zo zijn dat niet alle wensen en bezwaren voor de volle honderd procent zijn gehonoreerd. En natuurlijk is er sprake van enige vorm van overlast bij de uitvoering van een dergelijk project.
Maar het valt zeer zeker ook niet weg te cijferen dat de Alliantie op meerdere fronten de nek stevig heeft uitgestoken om de Uitdammers daar waar mogelijk ter wille te zijn. Alle meerkosten, vertraging en bemoeilijking in de uitvoering van de werkzaamheden ten spijt. Ook dát mag, nee, móet worden meegewogen in het eindoordeel.
Cees Knops, Edam