Ze bood afgelopen zomer een klassieke fauteuil aan op de Weggeefwinkel en mijn zoon wilde deze graag neerzetten in zijn muziekkamer. Na de loting konden wij als gelukkige winnaar de stoel, voorafgaand aan een dagje Amsterdam, ophalen bij het oudste huisje aan ‘t Marken. Hier was Marjolein nog maar net ingetrokken. En terwijl we vertelden dat we op doorreis waren naar ‘t Rijksmuseum ter ere van zijn verjaardag, wilde het toeval dat zij daar werkzaam is als HR beleidsmedewerker.

Ze nodigde hem nog wel even uit om aan haar piano plaats te nemen voor een kleine (Ramses) Shaffy cantate voor we vertrokken. En zo werd dit een bijzondere ontmoeting waar ik onlangs aan moest denken en het idee kreeg om haar deze herfst een warm welkom in onze stad aan te bieden via een ‘vestinkie om’. We spreken af bij haar voor de deur. Foto Cor Kes www.luxphotography.nl.

’t Marken

De stad maakt zich ondertussen op voor de Sint Maarten optocht die dit jaar een sfeervolle route heeft rondom het nieuwe ‘Korsnäs-terrein’ en de vernieuwde Baandervesting. De lichtjes worden opgehangen en de dranghekken staan al klaar. “Ik ben er jammer genoeg niet die avond, maar voor de aanstaande Sint intocht blijf ik thuis en nodig ik mijn drie kleinkinderen uit om de Sint in Edam te begroeten!”, vertelt Marjolein.

Vanaf ‘t Marken wandelen we in het verlengde van de Baandervesting uiteindelijk op de vesting, richting de Kettingbrug en van daaruit de Noordervesting op. In plaats van de Westervesting kiest ze voor de Brouwersgracht die daar parallel aan loopt en die ze overdag gezelliger vindt. “In de avond is de vesting weer gemoedelijk met de sfeerverlichting en aanmerkelijk minder autoverkeer”, voegt ze toe.

Vereerd

“Ik voel me vereerd”, geeft ze aan. Niet alleen voor de uitnodiging van deze wandeling, maar ook om in onze gemeente te wonen. “Edam heeft zoveel klassieke schoonheid en Volendam is zo rijk aan tradities dat het in z’n geheel gewoon een prachtige gemeente is!” Ze heeft meerdere woningen in de oude kom van Edam zorgvuldig bezichtigd. Zo wijst ze op de Brouwersgracht het bankje aan waar ze een tijdje genoeglijk heeft gezeten om aan te voelen of dit dan mogelijk haar toekomstige woonomgeving zou kunnen worden. Toch werd ze direct geraakt door dat specifieke huis aan ‘t Marken. “Het was een bepaalde kleur in de glas in lood ramen die mij meteen raakten en toen heb ik vrijwel direct een bod gedaan.”

Familie Dal

Er zouden diverse plekken in Edam kunnen zijn geweest waar we hadden kunnen afspreken. “Ik ging daar later pas goed over nadenken”, geeft ze aan. Maar de eerste keuze voor deze wandeling is toch op haar huis gevallen. En als laatste stukje historisch kenmerk, te midden van een groots nieuwbouwproject, verdient dit ook wel even de aandacht. Tot voor kort behoorde het pand uit 1940 aan de familie Dal. Het laatste familielid is recentelijk naar Friesland verhuisd en Marjolein neemt liefdevol het pand over. “Ik ben het nu beetje bij beetje aan het verbouwen en renoveren. Het gaat niet zo snel als ik zou willen, maar het vordert gestaag”, vertelt ze trots.

Gemoedelijk

Hoewel ze in haar studententijd met veel plezier in Amsterdam heeft gewoond, liet ze haar gezin opgroeien in Almere. Daar leefden ze in het comfort van een ruime woning in een veilige en ook multiculturele omgeving waar ze met genoegen haar kinderen heeft grootgebracht. Maar toen die eenmaal uitgevlogen waren werd het huis te groot en ook de stad voelde ruimer aan dan haar lief was. Zo zocht ze naar iets kleiner en gemoedelijker en toch weer iets dat dicht tegen Amsterdam aan ligt.“ Hier heb ik dat gemoedelijke gevonden. Dat je begroet wordt als je over de vesting wandelt en dat de lokale ondernemers je herkennen!” En als betrokken Edamse draagt ze al trouw een steentje bij aan al wat de gemeente ons op cultureel niveau te bieden heeft. Zo is ze onder andere vrijwilligster bij de Pianowandeling, de ‘Walk About Music’ en leest ze graag voor bij de Voorlees Express in de bibliotheek, om gezinnen te stimuleren in hun leesvaardigheid.

Thuiskomen

Als we vanaf de Brouwersgracht via het laatste stukje Lingerzijde naar het station wandelen, gaan we niet via de Zuidervesting, maar parallel daaraan wandelen we over de Schepenmakersdijk. En zo passeren we haar diverse favoriete locaties binnen de vestingmuren. Terwijl we even stilstaan bij de beeldentuin van het Hoogheemraadschap realiseert ze zich dat het een feest der herkenning is waar ze altijd zo blij van wordt als ze door Edam loopt. “Zo keek ik in mijn studententijd ook uit op een soortgelijke beeldentuin in Amsterdam en ook mijn eerste eigen huisje in de stad had een vergelijkbare sfeer die ik weer ervoer toen ik het pand op ‘t Marken binnenstapte”. Terwijl we de Kwakelbrug oplopen noemt ze dit toch ook één van haar meest favoriete plekken, mede vanwege een doorkijkje zo langs ‘de Fortuna’ richting haar huis, waar je nog net de lijst van haar dak kunt zien. “Edam is voor mij echt thuiskomen”.