Terwijl ze in alle vroegte voor de poort van haar ‘Nieuwe School’ aan de Voorhaven staat, begroet ze iedereen. Ouder noch kind ontglipt bij binnenkomst aan haar aandacht. Ondertussen houdt ze oog op de veiligheid in de straat door passerend verkeer te begeleiden en ze zorgt dat alle kinderen veilig op het schoolplein komen om dan aan hun schooldag te beginnen. En als ze aan het einde van de schooldag naar huis toe gaan is dit ook weer dezelfde gang van zaken. Dat dit haar favoriete plek in Edam is, is duidelijk te zien. Foto Cor Kes www.luxphotography.nl.
De Nieuwe School
“Dit kost mij ook totaal geen energie”, zegt de directrice van De Nieuwe School Brigitte Lang, als ik haar vertel van mijn observatie. “Ik doe dit met zoveel vanzelfsprekendheid”. Ze biedt me een kop koffie aan, omdat ze nog even wil wachten op een paar ouders die ze nog wat wil vragen. En als ze dan ziet dat ‘haar’ kinderen onder de vleugels van de stamgroepleiders werken aan hun ontwikkeling en groei, kan ze met volle aandacht met mij een ‘vestinkie om’.
Garage Frikkee
We lopen de Voorhaven af en nemen de afslag links richting Noordervesting. Ondertussen vertelt Brigitte over haar ouders. Over haar vader die op jonge leeftijd samen met zijn moeder vanuit Hongarije naar Nederland kwam en toen uiteindelijk in Haarlem Brigitte haar moeder ontmoette. En hoe zij samen vanuit Haarlem naar Edam zijn gekomen toen haar moeder zwanger was van Brigitte. In een tijd van woningnood bood de vacature in de krant met een vaste aanstelling bij een garage in Edam, inclusief woonhuis, uitkomst. Toen vader en moeder bij Garage Frikkee, nu benzinepomp Tamoil, aankwamen keken ze hun ogen uit. Een volgende stop was bij het woonhuis aan de Schepenmakersdijk en toen was de kogel gauw door de kerk. Twee nieuwe bewoners werd de stad rijk en zo werd Brigitte geboren op en getogen vanuit een Edams nest. “Na hun eerste kermis waren mijn ouders volledig ingeburgerd”, voegt Brigitte daar aan toe.
Bruggetjes
“Als we aan het einde van Noordervesting zijn aangekomen en even stilstaan op het bruggetje, kijken we richting haar nieuwe huis aan het Nieuwvaartje. “Dit is ook één van mijn favoriete plekken in Edam. Hier wonen wij sinds kort met ontzettend veel plezier en we hopen hier lang te blijven!” En als we op het stukje vesting langs de Grote Kerk wandelen en we op het volgende bruggetje aan de rand van de Westervesting aankomen, gaan we even terug in de tijd waarin Brigitte na de Schepenmakersdijk, haar jeugd aan de Brouwersgracht doorbracht. Op de Westervesting passeren we Brigitte haar eigen eerste huis, waar ze met haar man twee dochters kreeg. “Het zijn inmiddels twee ontzettend leuke jonge vrouwen geworden”, vertelt Brigitte trots. Vanaf de Westervesting zijn ze destijds verhuisd naar net buiten de vestingmuren, naar de Paulus Pieterstraat. Haar schoonouders, die daar woonden, wilden verhuizen. Daarmee kwam ze met haar jonge gezin in een passende, kindvriendelijke omgeving terecht waar haar meiden zijn opgegroeid.
Carrière
Terwijl we over de Zuidervesting wandelen vertelt Brigitte hoe ze haar carrière heeft opgebouwd. Aanvankelijk heeft ze na de HAVO een opleiding aan de modevakschool gevolgd. Zo vertelt ze dat ze destijds goed was in het tekenen van patronen. Vrij snel na haar afstuderen kreeg ze door die deskundigheid een mooie baan aangeboden, maar de vreugde daarover was van korte duur. Want voordat haar loopbaan daar kon beginnen ging de aanstelling vanwege acute bezuinigingen niet door. En dat terwijl ze net hun eerste eigen huis aan de Westervesting hadden gekocht. Een compleet andere baan als administratief medewerkster bood uitkomst. “Overigens in een hele andere branche; de verzekeringswereld. Destijds gekoppeld aan dit pand bij het bedrijf van de familie Oort”, zegt Brigitte, terwijl we het witte pand op de hoek van de Baanstraat en Baandervesting voorbijlopen. “Dat heb ik tien jaar met veel plezier gedaan!”
Alles omvattend
Gedurende haar hele leven is Brigitte op vrijwillige basis betrokken geweest bij jeugd- en jongerenwerk, onder andere bij de Nohol, waar we even bij stilstaan als we op het laatste stukje van de Baandervesting wandelen, ter hoogte van het Singelgebouw. Toen ze rond de dertig was wist ze het zeker: “Ik wilde de pabo doen!” Geen eenvoudige opgave om te studeren naast een jong gezin en werk. Een master aan de Universiteit volgde. Toen ze uiteindelijk rond haar veertigste jaar haar bul in ontvangst nam, en ze werd toegesproken, nam ze zelf ook even het woord. “Het was een beetje ongebruikelijk, maar omdat ik iets minder verlegen was dan de andere jonge studenten vond ik dit een passend moment om mijn man te bedanken die me zo enorm heeft gesteund om dit te kunnen behalen! En daarmee is de cirkel rond en komen we weer bij het schoolplein aan. De vesting laat duidelijk haar levensloop zien, met alle uitstapjes die daarbij horen. Daar vult ze op aan: “Edam is ‘alles omvattend’ voor mij. En het is een voorrecht om hier zo te kunnen leven”.