De gemeente Waterland heeft een nulmeting laten uitvoeren naar de staat van haar sportaccommodaties. Hieruit blijkt dat veel voorzieningen verouderd zijn, onderhoud nodig hebben en dat er onduidelijkheid is over eigendom en beheer. Met name Sportpark Markgouw, sporthal ’t Spil en het sportfondsenbad in Monnickendam verdienen daarbij extra aandacht.

De sportaccommodaties in de gemeente Waterland zijn geografisch redelijk verspreid over de vier grotere kernen, maar het aanbod is niet overal voldoende nabij of goed bereikbaar. In Monnickendam bevindt zich het grootste sportcluster op Sportpark Markgouw. Daar zijn meerdere sportverenigingen actief, maar gebruikers ervaren een gebrek aan samenhang en missen een duidelijke, overkoepelende toekomstvisie.

Besluiten over sportvoorzieningen worden nu vooral ad hoc genomen, als reactie op acute problemen. Hierdoor ontbreekt een integrale, langetermijngerichte aanpak, wat de ontwikkeling van sport in Waterland belemmert.

Capaciteit en bezetting

De capaciteit van sportaccommodaties verschilt per kern en sport. In Ilpendam en Broek in Waterland is de voetbalcapaciteit volgens de KNVB-norm net onvoldoende, al compenseren kunstgrasvelden dit deels. De tennissport laat een scheve verdeling zien: waar Marken en Monnickendam overcapaciteit hebben, kampt Broek in Waterland met een tekort.

De binnensportaccommodaties worden intensief gebruikt, vooral in Monnickendam, Ilpendam en Broek in Waterland. Sporthal ’t Spil heeft een hoge bezettingsgraad en is slechts in twee delen verhuurbaar, terwijl moderne hallen vaak driedelig zijn. Dat beperkt de verhuurmogelijkheden en vertekent de bezettingscijfers.

Beheer, onderhoud en eigendom

Een belangrijk knelpunt vormt de versnippering in eigendom en beheer. Sommige verenigingen zijn eigenaar van hun accommodatie, anderen huren of hebben erfpacht. Dit leidt tot onduidelijkheid en ongelijkheid. Onderhoud gebeurt vaak ad hoc, en meldingen worden niet altijd opgevolgd. Er is grote behoefte aan duidelijke afspraken, planmatig onderhoud en actuele meerjarenonderhoudsplannen.

De technische staat van met name binnensportaccommodaties laat te wensen over. Problemen met ventilatie, schoonmaak, gladde vloeren, beperkte opslag en ontbrekende voorzieningen als wifi of EHBO-koeling zijn regelmatig gehoorde klachten.

Samenwerking en communicatie
De communicatie tussen gemeente en sportverenigingen wordt door betrokkenen als afstandelijk en gefragmenteerd ervaren. Door personele wisselingen bij de gemeente ontbreekt continuïteit. Verenigingen missen duidelijke aanspreekpunten, wat samenwerking bemoeilijkt. Er is behoefte aan vaste contactpersonen per kern en regelmatig overleg over beheer en ontwikkeling.

Kwaliteit en gebruik binnensport

De binnensportlocaties voldoen duidelijk aan een behoefte, maar kampen met kwaliteitsproblemen. In Monnickendam is de druk groot, en gebruikers geven aan dat de voorzieningen verouderd zijn. Klachten over ventilatie, lekkages en slechte bereikbaarheid van de kantine zijn veelvoorkomend. Onzekerheid over verantwoordelijkheden voor beheer leidt tot onduidelijkheid en inefficiëntie.

Wens tot betrokkenheid en participatie

Sportverenigingen willen graag meedenken over het sportbeleid, maar er is ook terughoudendheid. Eerdere participatietrajecten leidden nauwelijks tot zichtbare verbeteringen. Er is scepsis over kosten voor extern onderzoek die niet vertaald worden in concrete acties. Voor toekomstige projecten is het belangrijk dat participatie serieus wordt genomen en er duidelijk wordt teruggekoppeld wat er met de input gebeurt.

Conclusie

De situatie rondom sportaccommodaties in Waterland vraagt om een structurele aanpak. Een heldere visie, betere samenwerking, modernisering van voorzieningen en een serieuze invulling van participatie zijn essentieel om de sportinfrastructuur duurzaam en toekomstbestendig te maken.