We zijn terug! Met nieuwe en oude momenten, kleine herkenningen, en een vleugje nostalgie. Twee zussen uit Volendam. Gudy schrijft, Angelique schildert.
Na maanden van lockdown gingen afgelopen woensdag alle winkels weer open. De klant kon als vanouds spontaan naar binnen gaan en zonder voorbedachte rade zich laten overvallen door koopimpulsen.
Hoe heerlijk is dat gevoel om onverwachts thuis te komen met een nieuwe zomergarderobe, twee nieuwe brillen (want zonnebril gratis) of gewoon met een of ander overbodig Action-hebbedingetje waarvoor eigenlijk geen plaats in huis, maar ja, de verleiding was te groot.
Ook konden we ons nu eindelijk gaan oriënteren op nieuwe tegels voor de badkamer die hoognodig aan renovatie toe is. In de groothandel wachtte ons een vreemde gewaarwording. We gingen nu spullen aanschaffen die het ‘de rest van ons leven’ zouden moeten uithouden. Voor een laatste keer nadenken over wat we mooi vinden, wat praktisch is en wat past in het budget. Ik had nooit kunnen bevroeden dat dit moment zo snel aangebroken zou zijn. Nu hoorde ik mezelf tegen mijn man beweren dat we toch écht een hoger toilet moesten nemen. Want ja, we worden ook een dagje ouder.
Een dagje ouder, welk een verzachtende, verdoezelende woorden om aan te geven dat de tijd voorbij is gevlogen. Van prille twintiger, dertiger in zevenmijlslaarzen gesneld naar de kwieke zestiger die het koppig vertikt om een elektrische fiets te kopen. De nieuwe coole sportfiets met acht versnellingen zal haar tijd wel uithouden, laat mij nog maar een paar jaar op de pedalen staan en hijgend maar voldaan de eindstreep bereiken.
Later die woensdag zijn mijn zus en ik in een kledingzaak waar ik me in de paskamer puffend en steunend in een zomerjurkje hijs. Het lijkt dit voorjaar wederom een beetje breder geworden bij de schouders en heupen. “Maar dit merk valt gewoon heel klein hè”, sust de vriendelijke verkoopster. Een vrouw zit op een hoge kruk tegenover de paskamers en becommentarieert liefdevol haar dochter die, jong en beeldschoon, vanuit het pashok naast mij de een na de andere creatie showt die, stuk voor stuk, haar jonge lijf als gegoten zitten. “Bij ons wordt alles alleen maar groter”, stelt de vriendelijke verkoopster nuchter vast.
Andere klanten, vrouwen uit mijn leeftijdscategorie, vallen haar bij, als vormden we een genootschap van gelijkgestemde, getormenteerde zielen. De een heeft met de jaren grotere borsten gekregen, de ander een voluptueuze kont en er is zelfs iemand van wie de schoenmaat steeds groter aan het worden is. We kijken elkaar meewarig aan en filosoferen bij de kassa over de oren en neuzen van mannen die ook maar door lijken te groeien naarmate ze ouder worden. Een grote, bobbelige neus als van een kobold waarvan de elasticiteit van het kraakbeen vermindert waardoor de boel vervolgens gaat hangen.
Sommige experts denken dat verslapping van de huid de groei veroorzaakt. Slappere huid gaat hangen, hierbij zou vooral de oorlel in lengte toenemen. Bij de toonbank giechelen en grillen we nog even verder bij de gedachte aan de lange oorlellen van onze ouder wordende echtgenoten.
Maar later thuis, bij het checken van de feiten via Google, kom ik erachter dat dit fenomeen niet alleen bij mannen voorkomt, maar ook bij vrouwen. Voor de spiegel borstel ik mijn grijze lokken wat naar voren, over mijn oren heen die door het mondkapje niet per se groter, maar zeker meer flapperig zijn geworden.