Net voor de grote vakantie leek het erop dat het Don Bosco College te Volendam in rustiger vaarwater zou komen. Er waren net heftige zaken achter de rug. De toenmalige bestuurder trad, na een periode van jarenlang wanbestuur, terug. Wanbestuur op het gebied van financiën, juridische zaken en, wat nog erger was, een dramatisch personeelsbeleid. Gelukkig, daar waren we vanaf.

Ook de voormalige rector Van der Valk werd afgeserveerd en vervangen door de ons al bekende Hans Werkman, de zelfbenoemde fusiespecialist. Hij combineerde nu de functie van bestuurder met die van rector. Tot zijn grote schrik viel dat laatste verkeerd bij het personeel. Er ontstond een vertrouwenskwestie, waardoor de Raad van Toezicht zich genoodzaakt zag Werkman zijn rectorschap te ontnemen en de heer Roland Grillis als interim-rector te benoemen. Kunt u het nog volgen?

Ondertussen werd ook mevrouw Van der Hoorn benoemd tot nieuwe bestuurder, waarschijnlijk niet wetend in welke slangenkuil zij terecht zou komen. Om de zaak nog ingewikkelder te maken: net voor de grote vakantie werd de nog steeds niet openbaar gemaakte ‘Fusie Effecten Rapportage’ (FER) door de medezeggenschapsraad afgekeurd.

Een normaal mens zou dan denken dat de zaak over en uit was. Niemand blijkt immers te wachten op een fusie of overname: niet de duizend leden van ons Comité, niet het personeel van het Don Bosco, niet de gemeenteraad van Hoorn (waar de term onzinnige fusie rondging) en zeker niet de Volendamse samenleving. Einde verhaal, zou je zeggen. Op naar het feestelijk vieren, in september, van het 40-jarig bestaan van het Don Bosco College als zelfstandige school.

Niet dus… Een slimme zet van de afzwaaiende bestuurder Runderkamp was om Arian Prins als voorzitter van de Raad van Toezicht aan te stellen. U leest het goed: aan te stellen. Hier werd voorbijgegaan aan iedere vorm van democratische ethiek. Geen inspraak, geen verkiezing, gewoon een benoeming uit de vriendenkring van de vorige bestuurder, met als doel het oude wanbestuur voort te zetten. En dat krijgt nu gestalte.

Hans Werkman werd door Arian Prins niet ontslagen vanwege de mislukte overdracht, maar juist benoemd tot bestuurder naast Van der Hoorn, de per 1 september nieuw aangestelde bestuurder. We hebben het hier over een bestuursfunctie met een salarislast van ruim € 189.000,- (uit jaar verslag 2024). Wie riep er destijds nog dat de slechte financiële positie van de school een argument was om het DBC weg te geven aan het Atlas College? Twee bestuurders samen kosten bijna vier ton, bovenop de al zeer hoge lasten van persoonlijke secretarissen en ingehuurde externen die het werk voor de bestuurders moeten verrichten bij de beoogde overdracht aan Atlas.

Waarom toch Werkman in dienst houden? De Raad van Toezicht is nog steeds geen ‘Raad van Inzicht’ en heeft Werkman opgedragen een tweede, zogenaamd betere FER te schrijven of te laten schrijven, om de fusie of overdracht alsnog te laten lukken (af te dwingen). Naar de mening van ons Comité zonder enige kans van slagen. Het personeel van het DBC heeft zich via de medezeggenschapsraad duidelijk uitgesproken tegen fusie of overdracht, niet linksom, niet rechtsom, en is, net als ons Comité, van mening dat de school met een degelijk bestuur en een bekwame schoolleiding een zelfstandige toekomst tegemoet kan gaan.

Wie is nu aan zet? Naar onze mening is dat de Raad van Toezicht. Het zou de heer Prins sieren om zich niet langer tegen het belang van het Don Bosco College op te stellen en af te zien van verdere heilloze stappen richting fusie of overdracht. Als de oplettende lezer het bovenstaande tot zich heeft genomen, zal hij of zij het met het Comité eens zijn dat Prins en Werkman contraproductief werken en het belang van het Don Bosco College ernstig schaden.

Namens het Comité Red het Don Bosco College,
Drs. Jos Koenen
Destijds lid van de oprichtingscommissie van het DBC
Voorzitter Comité Red het Don Bosco College