Hij was veertig jaar huisarts in de Bijlmer, een dokter die zijn patiënten kende bij naam, adres en hartslag. Nu, twee jaar na zijn afscheid, draagt huisarts Henk Bond (80) geen stethoscoop meer, maar nog altijd de zorg van toen. ‘Het ging van mond tot mond dat ik Spaans of een beetje Ghanees sprak.’

Ergens tussen de muren van zijn jeugd in Volendam, in een huis met veertien ­kinderen, moet zorg dragen voor anderen vanzelfsprekend zijn geweest; een kwestie van handelen zonder applaus te verwachten. Bond toont een zwart-witfoto van zijn drie jongste zusjes, die rond een tafel garnalen zitten te pellen in hun kleine huis.

Zijn vader werkte bij de gemeentereiniging. Bond leek voorbestemd een ambacht te leren of in de fabriek te gaan werken, net als de andere jongens in Volendam. “Doorleren kwam er bij niemand van. Maar toen ik acht was, werd ik gevraagd misdienaar te worden bij de nonnen in het bejaardenhuis van Volendam.”

Bond was zo enthousiast dat hij op zijn twaalfde intern werd geplaatst aan het kleinseminarie, de priesteropleiding van het Dominicus College in Nijmegen. “Ik deed er het gymnasium. Ik ging nog maar eens in de drie à vier maanden naar huis.”
Uiteindelijk besloot hij dat de volgende stap – het grootseminarie – niets voor hem was. Hij raakte gefascineerd door de potjes en flesjes in de kasten van een apotheekhoudende huisarts, ging overdag in een apotheek werken en volgde ’s avonds de bijbehorende cursus.

Pas op zijn vijfentwintigste durfde hij het aan medicijnen te studeren. “Eerder was dat helemaal niet bij me opgekomen. Met mijn achtergrond leek het uitgesloten.” In 1978 haalde hij zijn artsexamen aan de Vrije Universiteit. Zijn coschappen liep hij in de Bijlmer, een ervaring die hij erg boeiend vond. Toen er na zijn opleiding een plek vrijkwam in de Bijlmer, wilde niemand erheen, maar hij wel. “Ik was er al bekend en zag er niets in om in Volendam te gaan werken, waar iedereen me kende.”
Hij vond een kleine ruimte die hij liet ombouwen tot huisartsenpraktijk. “Op 8 november 1980 zette ik een advertentie in de Volkskrant om kenbaar te maken dat ik mijn praktijk vestigde aan Florijn 6. De dag dat ik begon, stonden er meteen twee mensen voor de deur. Eén wilde een zwangerschapstest. ‘Je bent de eerste patiënt, dus zullen we die dan maar gratis doen?’ zei ik. Die patiënt is tot het allerlaatst bij me gebleven.”

Lees hier het hele Premium artikel op de site van het Parool.