We zijn terug! Met nieuwe en oude momenten, kleine herkenningen, en een vleugje nostalgie. Twee zussen uit Volendam. Gudy schrijft, Angelique schildert.
Hoorde zojuist van mijn ene zus via een appje, vergezeld door een uitbundig schaterende emoij, dat alle supermarkten weer leeg zijn. Huh…we zijn inmiddels toch lockdown proof en zouden niet meer zenuwachtig hoeven worden door een doemscenario van uitverkocht wc-papier? Er gaat een lampje bij me branden: via alle sociale en media kanalen is eventjes geleden, als tussen neus en lippen, Code Rood afgekondigd en als daar niet subiet alle alarmbellen van gaan rinkelen!
Sinds donderdag wordt in de weerberichten op verlekkerde toon heel veel sneeuw voorspeld. En niet alleen sneeuw, maar ook ijskoude wind en een temperatuur waarbij ieder gevoelig mens met een beetje fantasie zich in Siberië zou kunnen wanen. Waar hij dan met wanten met van die half gebreide vingers in een van binnen en buiten bevroren schuur bouten in moeren zit te draaien, brrrrrrr. Maar zover is het nog niet. Voorlopig heb ik nog geen vlokje zien dwarrelen.
Volgens mij hebben die luitjes bij het KNMI allemaal groot gevoel voor drama en houden ze stuk voor stuk wel van een potje overdrijven. Ik verbaas me trouwens al geruime tijd over hoe UIT-GE-BREID het weerbericht iedere dag is. De weerman- of vrouw gebruikt wel zo’n tig keer in een bericht het woord ‘buien’ of varianten daarop als ‘buiig’, ‘buiachtig’. Bij ieder nieuwsbulletin wordt, voor de grote weerkaart gepositioneerd, op bevlogen wijze aangewezen – vroeger nog met zo’n lange aanwijsstok als ik me niet vergis – nu vooral modern swipend, op welke plekken in ons land de wind en de buien (‘buijon’ zoals Willemijn deze uitspreekt) binnenkomen.
Ik begrijp niet zo goed waarom wij in Nederland, met een gematigd zeeklimaat waarin normaliter milde zomers volgen op milde winters en waar neerslag in de vorm van regen gedurende het hele jaar valt, zó ontzettend gefocust zijn op datzelfde weerbericht, iedere dag weer. Blijkbaar houden we van enige vorm van zelfkastijding en willen we hele dag door geïnformeerd worden óf het gaat regenen, wanneer het gaat regenen, hoeveel er dan precies gaat vallen en op welk tijdstip precies de ergste buijon (zie je wel, je gaat het vanzelf overnemen) ons land zullen verlaten.
En nu dus die sneeuw die vanaf zondag het weerbeeld gaat bepalen en, pats boem daarbovenop, Code Rood die het gehele land in opperste staat van waakzaamheid heeft doen belanden. In de diverse Facebook- en Whatsapp groepen is acuut een handeltje opgebloeid in niet meer gebruikte sleeën tussen jonge ouders en melancholiek glimlachende ouderen. Op zolder zoekt men koortsachtig naar Noren en Friese doorlopers die jaren geleden ergens in een verre hoek zijn beland.
Wij gaan morgen in ieder geval een wandeling maken, worstelen tegen de striemende sneeuwstormen! Ik verheug me nu al op het thuiskomen met rode wangen en dode vingers van het onverwacht romantisch potje sneeuwballen gooien met de andere wandelaars die we iedere zondag tegenkomen op de Dijk. Een pingetje van mijn mobiel wekt me uit mijn gedagdroom. De andere zus deelt een bericht van de RIVM waarin gesteld wordt dat we ‘wel mogen genieten van een pak sneeuw’ maar alleen met ons eigen huishouden, of met één persoon daarbuiten.
Al met al begint de sjeu er zo wel van af te raken.