Riet begon haar carrière als verpleegkundige, maar stopte daarmee toen ze kinderen kreeg. Die tijd gebruikte ze om zich om te scholen: ze ging lesgeven in textiele werkvormen en handvaardigheid. Ze heeft op de Coornhert MAVO in Edam en op de technische school in Hoorn gewerkt. Daarna heeft ze nog tien jaar als invalkracht bij meerdere kinderopvangorganisaties in Edam gewerkt. Vele generaties kinderen heeft ze voorbij zien komen. Er zijn dan ook weinig Edammers die juf Peereboom, of later juf Riet, niet kennen.

Ben je maatschappelijk actief?
“Na mijn werkzame leven ben ik begonnen bij de VoorleesExpress, dat is heel leuk om te doen. Je leest voor aan kinderen met een taalachterstand. Interactief voorlezen; daar kun je heel veel creativiteit in kwijt. Niet alleen met het kind, maar ook met het gezin: met handen en voeten uitleggen, zingen en toneel spelen.”

Wat is je passie of hobby?
“Toneelspelen, zingen en muziek maken. Maar ook houtsnijden. Allemaal creatieve dingen. Mijn moeder was ook erg creatief en mijn zusjes ook. Als kind was ik een wildebras; ik ging liever rolschaatsen en bomen klimmen. Pas later heb ik het creatieve deel ontwikkeld.”

Wat waardeer je het meest in je vrienden?
“Dat je jezelf kunt zijn, eerlijkheid en openheid. Vrienden zijn een vangnet op de momenten dat je het nodig hebt. Ik heb hele oude vriendschappen die het hele leven meelopen. Je hebt elkaar van alles te vertellen, we hebben veel samen meegemaakt. Deze lange vriendschappen zijn soms wat minder actief, dat gaat zo, maar ze zijn altijd blijven bestaan.”

Waar heb je een hekel aan?
“Aan ruzie maken of niet communiceren en mensen die snel oordelen. Daar hou ik niet van. Als je nu kijkt naar wat er zich afspeelt in de wereld, dan gaat dat ook over communiceren. We zijn allemaal verschillend en daar moet je mee om kunnen gaan.”

Wat is je grootste angst?
“Om mensen te verliezen waar ik heel veel van hou. Dat heb ik al een keer meegemaakt. Mijn man kreeg plotseling een hartstilstand. Zoveel verdriet, dat wil je niet. Ik ben daardoor extra dankbaar voor de dierbare vriendschappen, ook met familie. Ik koester dat ik die heb. Verliezen is niet makkelijk, maar het hoort bij het leven.”

Wat is je ultieme geluksmoment?
“Onlangs ben ik heel ziek geweest. Ik voelde me niet lekker en ben de volgende ochtend niet wakker geworden. Ik was in een coma geraakt door een pneumokokkenbacterie. Mijn dochter was alert en heeft me gevonden. Dat was net op tijd. Dat was mijn geluksmoment. Ik ben blij dat ik weer ben geworden wie ik ben, ik moest weer opnieuw leren lopen, maar ik heb het gered. Ik kan ultiem gelukkig zijn als ik in de natuur wandel, samen met mijn vriend Jan. De natuur is helend.”

Wat is je levensmotto?
“Pluk de dag en sta open voor al het moois wat het leven te bieden heeft. Ik besef dat ik had kunnen sterven; voor hetzelfde geld was ik er niet meer geweest. Dus ik geniet van elke dag, nu nog bewuster. Het hoeft niet altijd ver en veel: wees blij met de kleine dingen.”

Wat is je favoriete boek?
“Op dit moment staat hier op een standaard: Ik wou dat ik een vogel was, met voor elke dag van het jaar een gedicht en illustratie. Als ik ’s morgens wakker word dan lees en kijk ik met veel plezier wat er die dag staat.”