Piet Jonk Peterolie die al snel naar zijn ouders werd genoemd vanwege hun handel in petroleum, is in ons dorp al decennialang een begrip — iemand die je eigenlijk bij leven al een legende kunt noemen. Zijn hele leven lang was de dijk zijn plek, zijn wereld, zijn alles. Daar lag zijn hart, daar speelde zijn leven zich af, en daar kende iedereen hem.

Vanaf de jaren ’70 ging Piet elke dag op pad voor zijn zaak op de dijk, De Koe. Altijd bezig met het inkopen van verse spullen. Maar wat hem zo bijzonder maakt, is wat hij daarna deed. Met een volle auto reed hij kriskras door het dorp. Niet alleen voor zijn werk, maar vooral voor de mensen.

Zag hij iemand die het moeilijk had — iemand die net uit een operatie kwam, een moeder die het zwaar had, een gezin dat wel wat kon gebruiken — dan stopte Piet. Hij gaf wat hij bij zich had. Gewoon, uit het hart. Zonder iets terug te verwachten. Die barmhartigheid zit diep in hem en dat doet hij al jarenlang, bijna vanzelfsprekend. Het typeert hem als mens. Iemand die altijd klaarstaat, die oog heeft voor een ander en die het verschil maakt, juist in de kleine dingen.

Ik vind Piet één van de beste mensen die ik ooit in ons dorp heb gekend. Een echte weldoener, een prachtig mens. Iemand die zijn hele leven omringd is geweest door vrienden — en eigenlijk geen vijanden kent. Het was Piet zijn nadrukkelijke wens, toen hij vandaag met de ambulance werd opgehaald, om nog één keer over de dijk te rijden. Alleen dat al zegt alles: de dijk zat in zijn hart, tot het allerlaatst.

Piet, ik wens je heel veel sterkte en nog veel mooie momenten met je familie in de tijd die voor je ligt. En weet: ik, en velen met mij in het dorp, bedanken je voor je grote hart en hebben altijd van je genoten. We wensen je nog een mooie tijd toe.