Als echte Purmerender ben je natuurlijk geïnteresseerd in het politieke gebeuren in Purmerend. De laatste weken breng ik veel tijd door met buurman, lekker met een biertje in de tuin, waar we de perikelen rond de gemeenteraadsverkiezingen doornemen. Dat moet regelmatig gebeuren, want als je even niet oplet is alles weer anders. Af en toe is het lastig, want buurman gaat uit van het principe, wie de meeste stemmen krijgt, heeft gewonnen. Mijn uitleg, dat als je het minst verliest je ook kan winnen, gaat er bij buurman niet in. Het lijkt mij daarom een goed idee om samen naar de bevraging van de aspirant wethouders te gaan, maar als die vragen van schoolkrant niveau blijken zijn, gaan we moedeloos huiswaarts.
Dan maar naar de beëdiging en onverwacht meldt buurvrouw zich ook. “Ik wil het allemaal wel een keer meemaken en mijn mening laten horen.” Voorzichtig leg ik uit dat zoiets niet kan en je tijdens commissievergaderingen moet inspreken, maar ja, haar reactie is zoals altijd ‘dat zullen we nog wel eens zien’. Het is even wennen dat buurvrouw zich in mijn serieuze gesprekken met buurman mengt, mede omdat ze het samen zacht gezegd ook regelmatig oneens zijn. Als het te warm wordt om lekker in de tuin te zitten stel ik voor om naar de beëdigingen te gaan.
Iedereen kent wel het drama van lange wachttijden bij allerlei instanties, maar tijdens deze vergadering wordt duidelijk dat bij verkiezingen voor diverse functies niet over één nacht ijs wordt gegaan. Ook niet bij deze temperaturen. De voorzittershamer heeft het flink te verduren vanwege de vele en lange schorsingen. Buurvrouw heeft al snel in de gaten dat het steeds weer invullen en ophalen van de stembriefjes, waarna slechts 37 stemmen tellen heel lang duurt, veel sneller kan. “Gewoon een lijst met alle voorstellen in één keer doen, desnoods digitaal, hup, zo gepiept.”
Als toetje, waar niet iedereen op zit te wachten, volgt er nog een politieke marathonstemming over onder andere het wegtoveren van een aantal woningen nog voor ze gebouwd zijn. Buurman zit ondertussen al een poosje behoorlijk verveeld en chagrijnig te zijn vanwege een eerder aan de raadsleden verstrekte lekkernij. “Ze noemen het coalitieakkoord ‘Samen op koers’, maar als er iets lekkers voorbij komt, mogen wij niet meedoen. Nou, dat begint dan lekker, niks samen.” Nou heb ik er geen moeite mee, want al enige tijd lijken de tijdens raadsvergaderingen ook op de publieke tribune door de gemeente verstrekte gevulde koeken niet meer op de originelen. Ze hebben er hoogstens even naast gelegen.
Het doet me terugdenken aan de gevulde koeken motie in 2015, als het nog echte koeken met echte spijs en drie amandelen zijn. Gelukkig mag je tijdens optredens van college en raadsleden als bezoeker, in tegenstelling tot Reuring, wel een eigen flesje water meenemen, maar vanwege de duur van de stemmingen moet ik wel meerdere keren bijvullen, Gratis, dat dan weer wel. Maar die koeken, nieuwe raad en college, kan daar niet wat aan gedaan worden?