Soms herken je medebewoners omdat je ze regelmatig tegenkomt op de vesting. Ik weet nog dat ik, in de tijd dat ik veel met de bus reisde, Mariecke toen al vaak met de honden zag lopen op de ‘Kastanjevesting’. “Ik heb behoorlijk wat kilometers afgelegd toen ik hier woonde”, beaamt ze als ik haar dit vertel. Niet alleen op de vesting, ook tijdens de Pianowandeling is ze zichtbaar en ook hoorbaar als zangeres van het duo ‘Drost en Zetzema’.
Negen jaar geleden heeft ze Edam verruild voor Oosthuizen, maar haar hart ligt nog altijd hier. Ik nodig haar uit om samen met mij een ‘vestinkie om’ te gaan. Haar trouwe viervoeter vriendin Noegra gaat mee!
Koe in de kont kijken
We spreken af bij de Trambrug tussen ’t Hof van Holland en de Dierenarts en als ik daar aankom zie ik Mariecke staan aan de rand van de Westervesting. Ze heeft niet per se een speciale favoriete plek in Edam, maar ze vindt dit wel een fijn stukje vesting, ondanks de drukte van de provinciale weg. Noegra snuffelt er lustig op los. Negen jaar geleden bracht de liefde haar naar Oosthuizen, maar voor die tijd woonde ze in haar ‘Paddenstoel’ zoals ze haar toenmalige huis op de Bult altijd noemt. “Ik kan er na al die jaren nog steeds niet langslopen”, zegt Mariecke. Want eigenlijk vindt ze het achteraf bezien wel heel jammer dat ze die plek in Edam heeft opgegeven. “Mijn schoonvader zei altijd: ‘Achteraf kijk je een koe in de kont’. “Aan die uitspraak moet ik wel vaak denken”.
Thuis
“Ik ben nu ook bevoorrecht met een prachtig huis in Oosthuizen aan een dijk, met een steiger aan het water in mijn achtertuin”, voegt Mariecke daar aan toe. Maar als de kans zich voordoet sluit ze niet uit dat ze weer terugkomt naar Edam. “Het zijn tropenjaren geweest”, vult Mariecke daarop aan. Na het overlijden van haar partner ruim twee jaar geleden bleef ze alleen achter in dat mooie huis. Daar heeft ze voor hem gezorgd in zijn laatste jaren. Na zijn overlijden kwam er logischerwijs ruimte voor het bouwen aan een nieuw leven en daar horen vele veranderingen bij. “Waaronder dus de gedachte om eventueel weer terug te komen naar Edam.”
Witte Wieven
Mariecke’s wortels liggen ten zuiden van Edam. “Ik ben geboren op een zeer mistige nacht. Mijn ouders moesten vanuit Broek in Waterland door de spreekwoordelijke ‘Witte Wieven’ heen rijden om mij in het ziekenhuis van Purmerend ter wereld te brengen”. Mariecke brengt haar kinderjaren door in Broek in Waterland en in Zuiderwoude waar ze ook op de lagere school heeft gezeten. De daaropvolgende jaren heeft de regio Amsterdam als woonplaats gediend tot de vader van haar kind haar naar Edam bracht. “Hier is mijn zoon opgegroeid en heb ik mijn sociale contacten opgebouwd en ook onderhouden. En dat brengt mij vandaag de dag nog regelmatig hier”. Ondanks het feit dat we één gemeente zijn en het op steenworp afstand van elkaar ligt, is het toch een brug te ver om hier het dagelijks leven te onderhouden met de mensen waar ze zo van houdt. “Mijn zoon Merlijn heeft een eigen leven opgebouwd in de omgeving van Nijmegen. In een andere stad een hele nieuwe start”. Ook dat sluit Mariecke voor zichzelf niet uit.
Drost en Zetzema
Hoe het leven is verlopen en wat de toekomst ook mag brengen, er is een belangrijk element altijd aanwezig: zingen! Ruim tien jaar geleden startte Mariecke samen met Janneke Zetzema het duo ‘Drost en Zetzema’ waarmee ze in een bijzondere tweestemmige harmonie het leven bezingen met eigen geschreven nummers. “We zijn totaal verschillend, zowel innerlijk als uiterlijk, maar als we samen zingen dan mengen onze stemmen zich op een manier waardoor we compleet eenstemmig zijn.” Ze worden niet voor niets ook wel ‘het gouden duo’ genoemd. “Onlangs traden we op tijdens de Pianowandeling, waar we al jaren met plezier aan bijdragen”. De speellijst is ook dit jaar weer uitgebreid. “Zo treden we onder andere op tijdens de Beemsterfeestweek en in de nabije toekomst, ter ere van het 40-jarig jubileum van Neeltje Pater, in Broek in Waterland”. Nu Mariecke de tropenjaren voorzichtig achter zich aan het laten is, concludeert ze dat zingen en optreden een grote steun voor haar is geweest. “Ik zal altijd blijven zingen, omdat zingen heelt”, zegt ze uiterst gedecideerd.
Dansen over de vesting
En zo dansen we, dankzij de druk snuffelende viervoeter die van links naar rechts beweegt, het eerste deel van een zonovergoten vesting om de hondenlijn heen. Als Noegra bij de Kettingbrug wordt losgelaten in het losloopgebied, kuieren we kletsend over de Baandervesting. Noegra neemt een verfrissende duik in de Nieuwhaven en ook wij koelen af onder de schaduwrijke bomen. Als we stilstaan bij de blije viervoeter vertelt Mariecke dat ook Noegra een belangrijke steun voor haar is geweest. “Alleen maar liefde op pootjes”, noemt ze haar liefkozend. Eenmaal weer aangelijnd dansen we over de Kastanjevesting terug richting de Trambrug. Daar gaan onze wegen uit elkaar. Voor nu. Want sommige mensen mogen dan hun huis buiten de vesting hebben gevonden, hun hart laat zich niet zomaar verplaatsen. En zo blijft Edam voor Mariecke nog altijd een beetje thuiskomen.