Het beloofde afgelopen woensdag een rustige dag te worden, maar daar kwam toch maar weinig van terecht. Ik had een paar afspraken, onder andere met de internist, die mij zou bellen en met een kleine delegatie van Huis aan het Water, waar Piep in een groepje leeftijdgenoten zit, het Kinder Splash Café, dat is een groepje kinderen van ouders met kanker of die al aan kanker overleden zijn. Ze zit er nu zo’n vier jaar op en voelt zich er helemaal thuis: Daar ben ik geen uitzondering, papa! En ze praten heus niet alleen maat over kanker, maar gaan ook samen zwemmen en uit eten, kortom een heel goed clubje. Omdat het de laatste tijd met mij wat slechter gaat hebben we de leiding uitgenodigd om even bij te praten.

Dat waren zo’n beetje de plannen voor woensdag, maar daar zeilt opeens MvanA binnen met twee heerlijke haringen en die kun je natuurlijk niet op de stoep laten staan. En even later komt ook JvanJ gezellig even bijpraten, zo na de vakantie. Zo word het al met al toch nog een tamelijk druk bezette dag en tegen etenstijd komen B&I met de kinderen, die voor ons gekookt hebben. Ik ben dan inmiddels wel afgedraaid, maar eet gezellig een hapje mee, tot ik toch maar even naar bed ga en een dutje doe. Zo gaan de dagen tegenwoordig voorbij als spreeuwen in de lucht. En je kan er niks van zeggen, want het is heel gezellig en als je hier zo de hele dag alleen zit, dat is ook niks, kan ik je vertellen.

Maar de grootste verrassing kwam toen ik lag te slapen. Die lag toen ik wakker werd op het tafeltje bij mijn bed. Het was de definitieve drukproef van Ateïsme, de bloemlezing uit mijn columns. Hier had iemand heel hard aan gewerkt. Fantastisch! Ik ben er heel blij mee! Binnenkort is het boekje helemaal klaar. Ik heb er nog slecht van geslapen hoe we dat dan aan de man moeten brengen, maar dat komt wel. Laten we het leven dag voor dag afspelen.