Gisteren ben ik met Emiel naar het ziekenhuis geweest. Ze zouden de nierdrains eruit halen. Eerst bloedprikken en daarna heel lang wachten op de uitslag van de nierfunctie, zo’n anderhalf uur. Wachten samen met Emilie is heel fijn. Hij is rustig en attent en aangenaam gezelschap. Hij heeft nog even geïnformeerd wanneer wij aan de beurt waren en haalde ook koffie en water, kortom daar heb je echt wel wat aan 😉

Uiteindelijk waren we aan de beurt. Het was een heel vriendelijke dokter, die goed uitlegde wat ze ging doen. Het was zo gebeurd. Het deed geen pijn maar het was wel een apart gevoel, en voorbij op het moment dat je het voelt. Ze haalde ook nog even antibiotica voor mij.

Al met al was ik nu wel gesloopt en had ik geen puf meer voor het oudemannenmetkankergroepje. Ik melde mij af bij Paul en zei dat ik het wel leuk vond wanneer hij na afloop nog even langs zou komen. Ik ging naar huis en een lekker dutje doen en hij kwam tegen zes uur. Dat was nog heel gezellig. En terwijl ik genoot van de heerlijke, door Yvonne, moeder van Jill, gemaakte andijviestamppot, zaten we lekker te kletsen over kanker, platen en boeken. Hij heeft nog twee singletjes meegenomen.

Daarna naar de reünie van B&B vol liefde gekeken, waar ik toch nog verrast werd door enkele opmerkelijke ontwikkelingen.

Ik ben vroeg naar bed gegaan, maar heb slecht geslapen. Had het steeds erg benauwd. Pas na half zeven doorgeslapen tot acht uur, blij dat de dag weer begonnen was. Het gaat allemaal steeds moeizamer en dat is in mijn situatie natuurlijk ook wel te verwachten.

Nu, zo overdag, gaat het wel, maar ik denk niet dat ik nog heel veel stukjes zal schrijven. We gaan het zien. Misschien valt het nog mee.