Er is na drie jaar duidelijk wat er gaat gebeuren met de muurschildering op sporthal de Karekiet. Astrud Wildschut van de D66 reageert op de plannen van wethouder Verkroost.

De omgeving van sporthal de Karekiet krijgt een compleet nieuwe inrichting. De sporthal wordt om die reden gesloopt. Op de Karekiet is in 1979 een muurschildering aangebracht. De schildering was aangebracht om op te roepen tot solidariteit met de omstandigheden in Chili destijds. In 2021, toen de plannen voor de sporthal bekend werden, hebben toenmalig PvdA-raadslid Jeroen Adolfs en nog steeds zittend D66-raadslid Astrud Wildschut een motie ingediend om de schildering te behouden. Deze werd destijds aangenomen.

‘Stuk historie’

In Raadszaken heeft Jardo Louw in 2021 aandacht besteed aan de motie. Toen zei de heer Adolfs het volgende over het kunstwerk: ‘Het is een stuk historie van Nederland, maar ook van de stad.’ Mede-indiener Astrud Wildschut vult hem drie jaar later, eveneens in Raadszaken, aan: ‘Er zijn niet heel veel van dit soort schilderingen, helemaal niet in Nederland.’ Destijds was het toenmalig raadslid Adolfs zich bewust van het feit dat mogelijk de schildering niet (geheel) behouden kon worden. Zo liet hij in Raadszaken weten: ‘Een reproductie van het werk is zeker ook een mogelijkheid. Ook kan een deel van het werk wat mij betreft behouden blijven.’

Drie opties

Drie jaar na dato heeft wethouder Pascal Verkroost drie opties aan de raad voorgelegd om het werk te herinneren. Want behouden is volgens hem geen optie. Optie één is het documenteren en archiveren van het werk, kosten €300,-. Optie twee is dat het werk gedocumenteerd wordt en dat het opnieuw gemaakt wordt door de oorspronkelijke kunstenaar. Kosten €18.300,-. Optie drie is dat het werk gedocumenteerd wordt en dat er een nieuwe schildering wordt gemaakt in hedendaagse verschijningsvorm. Kosten € 15.000,-.

Keuze van college

Het College van burgemeester en wethouders heeft daarbij gekozen voor optie drie. Astrud Wildschut reageert op die keuze: ‘Ik ben het er niet mee oneens.’ Wel spreekt ze namens D66 haar voorkeur uit voor optie twee: ‘Het kwijtraken van het werk zouden we écht zonde vinden.’ Ze stelt daarbij dat het verschil in kosten tussen optie twee en drie niet zo heel groot zijn: ‘Op de kosten van de totale ontwikkeling, is die drieduizend euro een schijntje.’

Begrip

Wel spreekt ze haar begrip uit dat het werk niet behouden kan worden: ‘Ik ben blij met de documentatie. Ik hoop dat het wat uitgebreider is dan het college voorstelt.’ Wildschut houdt ook rekening met de kunstenaar: ‘Als de schilder het niet meer wil doen, moeten we ons neerleggen bij optie drie.’

Waarde van het werk

Als haar gevraagd wordt of het voor de gemiddelde Purmerender wel wat waard is, stelt zij het volgende: ‘Er zijn wel meer dingen die voor de gemiddelde Purmerender niet veel waard zijn, maar voor het algemene belang wel.’ Ze benadrukt daarbij de waarde die het werk volgens haar heeft voor de geschiedenis.