Ze verhuisden eerder van hartje Amsterdam, waar ze aan de gracht woonden, naar Amsterdam Noord. Maar Mirte Kager en Niels Stavorinus mistten het water. Dus werd de zoektocht naar een andere woning in gang gezet: het liefst aan de noordkant van Amsterdam omdat hij uit Friesland komt en zij van Texel. Ze kwamen uit in Edam, waar ze een karakteristiek pand aan het Groot Westerbuiten kochten.

“Voor een huis van 100 jaar oud verkeert het in goede staat, alleen de balkenlaag op de fundering was op. Die hebben we verwijderd en we hebben het uitgegraven tot op het zand. Omdat we aan het naastgelegen pand vast zitten – het voormalige pakhuis – en ons huis op oude houten palen staat, moesten we er rekening mee houden dat we niet te veel extra gewicht op de fundering zou plaatsen. Als onze woning door het gewicht zouden zakken, zouden we het pakhuis meenemen. Het huis staat op een dijkwand, dus de kleilaag is een stevige ondergrond. Hier hebben we een lichte schuimbeton vloer gestort.”

Verrassing in de tuin

“We hebben het huis vier jaar geleden gekocht en hebben als eerste de tuin aangepakt. We hebben geen achterom, dus alles moest door het huis heen. De tuin moest worden opgehoogd, en we hebben een stevig hek aan de waterkant geplaatst voor de veiligheid van de kinderen. Tijdens het werken in de tuin kwamen we de eerste verrassing tegen: een septic tank. We waren blij dat we dat niet allemaal door een opgeknapte woonkamer hoefden doen.”

Houtworm in bedstede

“Boven hebben we alles gestript en het dak en de ramen zijn geïsoleerd. Er zat in het midden een enorme overloop, daar hebben we een badkamer van gemaakt, zodat de badkamer op de begane grond gesloopt kon worden. We hebben vier slaapkamers die nu helemaal doorlopen tot aan het dak doordat we de wegzet die erboven zat hebben verwijderd. De bedstede was te slecht om te behouden; daar zat houtworm in. We hebben wel de oude balken weer in het zicht gebracht.”

Transport over het water

“Als laatste hebben we de benedenverdieping aangepakt. Tijdens die periode hebben we deels boven, op het Strandbad en op Texel gewoond, omdat de vloer eruit was. De achterpui is vervangen en werd met een plateau van de scheepswerf vanaf Thomas Café hierheen gevaren. We hadden een kraan kunnen huren, maar transport over het water was veel goedkoper en leuker. In de jaren ’50 is het huis al een keer eerder verbouwd, daarbij zijn de oude plafondbalken niet ongeschonden gebleven. We hebben nu opnieuw (omhulde) balken in het plafond. Dat was veel werk, maar het huis krijgt daardoor wel weer karakter.”

Geen stress

“Een nieuwbouwhuis zou niets voor ons zijn, we wilden het eigen maken. Over elk hoekje is nagedacht. Mirte werkt als projectmanager in de bouw en is opgeleid als interieurontwerper. Dat is tijdens onze verbouwing erg handig gebleken. Het hielp dat we goed konden inschatten hoeveel werk het zou zijn en dat we wisten waar we aan begonnen. Niels is vormgever en héél precies. Daardoor is de afwerking heel tof en netjes geworden.”

Trots op elkaar

“We hebben bijna alles zelf gedaan (naast onze fulltimebaan), behalve het schuimbeton, het stucwerk, het tegelwerk en het vervangen van de ramen. Toen we het kochten, was Mirte zwanger van ons eerste kindje en in 2023 kwam de tweede. Iedereen dacht dat we wel ‘kapot’ zouden zijn, maar we zijn een goed team en zijn niet over onze grenzen heen gegaan. We zijn trots op elkaar en op wat we bereikt hebben. We zouden het zo weer doen, maar willen hier eigenlijk nooit meer weg. Op 9 april wordt onze dochter vier jaar, onze wens is dat we dan helemaal klaar zijn.”