Waar ik nog het meeste een hekel aan heb in deze dagen zijn goede adviezen. Slechte adviezen gaat nog wel. Dit kun je zo doorprikken en meestal vergeet is ze ook vrij snel. Een heel slecht advies is bijvoorbeeld: probeer in ieder geval op te staan en je kleren aan te trekken. Waarom zou ik dat doen? Het kost gigantisch veel energie en als je nergens heen hoeft is het ook volkomen zinloos, alhoewel begrijpelijk, want slechte adviezen zijn heel goed te begrijpen vanuit de gever. Die denkt als je nou maar een keer je kleren aan hebt, dan komt de rest vanzelf. Dat mag dan voor gezonde mensen zo zijn. Voor ernstig zieken is dat alleen maar iets wat je hoopt. Bovendien is het nog veel beter om even te wachten op de thuiszorg. Die doen dat allemaal heel vriendelijk en vanzelfsprekend.

Dan de goede adviezen: Je moet een beetje rustig aandoen. Goede adviezen zeggen meestal iets wat je al doet. Zo rustig als ik momenteel doe, gedwongen door de omstandigheden, daar kan de Trein der traagheid van Johan Daisne nog een puntje aan zuigen. Die lijkt wat dat betreft in deze vergelijking meer op de eerste de beste sneltrein, zo rustig doe ik alles. Vanuit behoefte en omdat er gewoon geen alternatief is.

Toch neem ik het niemand kwalijk dat ze mij een goed advies proberen te geven. Het is vanuit een goed hart en vanuit een oog dat ziet wat ik nodig heb. Dankjewel dus, voor alle adviezen, goed en slecht.

Hetzelfde vind je rond de situatie van Pieter Omtzigt. Ook daar wemelt het van de goede en slechte adviezen. Ik ga geen voorbeelden geven, want je hoeft de televisie maar aan te zetten en het gaat over Pieter Omtzigt. Ik zou zeggen, want ik heb ook een advies, trek je terug uit de actuele politieke en ga doen waar je goed in bent: dingen tot op de bodem uitzoeken en daar een goed verhaal over houden en stop met dat lijsttrekkerschap. Denk er maar eens over na. Dat is niks voor jou, Pieter. Er zijn mensen die dat veel beter kunnen, met al die microfoons.