Deze maand lag de concept ontwerp Omgevingsvisie voor in de gemeenteraad. Daarin kijkt de gemeente integraal naar alle opgaven die moeten landen in de fysieke ruimte en geeft het antwoord op de vraag hoe de gemeente er in 2040 uit moet zien. Dat gaat verder dan alleen maar ‘waar kunnen we nog bouwen?’. Het gaat ook over thema’s zoals gezondheid, leefbaarheid, sociale cohesie en de vraag ‘wat willen we beschermen en wat benutten?’.
Het had een leuke discussie in de raad kunnen opleveren. Met partijen die bijvoorbeeld altijd al stonden te trappelen om woningbouw mogelijk te maken in de groene entree van Landsmeer en met partijen die daar pertinent tegen zijn of waren. Maar GroenLinks liet zich hierover nauwelijks uit en de PvdA kwam met een reeks moties om een begrippenlijst toe te voegen en andere woordkeuzes te maken. Maar welke visie PvdA nu zelf op de gemeente heeft?
D66 is altijd tegen bouwen in het groen geweest. Eenmaal opgeofferd groen komt namelijk nooit meer terug. Een groene omgeving is belangrijk voor het opvangen van de gevolgen klimaatverandering en natuur biedt rust en ruimte. Voor zowel mens als dier. En veel inwoners wonen graag in Landsmeer, juist vanwege dat groen. In het verslag van het participatietraject lezen we dan ook dat volgens de respondenten het oer-Hollandse groene landschap vooral gekoesterd moet worden. Doe dat dan ook! Dit is ook de reden geweest dat dit onderwerp aan de keukentafel van ondergetekende al geruime tijd geleden taboe is verklaard, om het nog een beetje gezellig te houden.
Tegelijkertijd staat in hetzelfde participatieverslag dat een overgroot deel van de respondenten (die, gelet op het aantal reacties, representatief zijn voor de inwoners van de gemeente) de voorkeur heeft voor woningbouw in de nu nog groene entree van Landsmeer. Een blinde kan zien dan hiermee een levensgroot dilemma is geboren voor de fractie. We kunnen de behoefte van de inwoners en de noodzaak voor woningbouw niet zomaar opzijzetten.
Maar dat groen dan? De natuur kan niet praten (alhoewel, terwijl ik dit schrijf hoor ik de vogeltjes kwetteren in mijn tuin) en die stem is dus niet meegenomen in het participatietraject. Moeten wij daar dan niet voor opkomen? En hoe realistisch is het überhaupt om op die plek (betaalbaar!) te bouwen? We hebben daar namelijk te maken met uitstoot van de snelweg, ligt het dichtbij de hoogspanningsmasten en tegenover de BP.
Het is een discussie die al jaren speelt en een telkens terugkerend verkiezingsitem. Moeten we dat taboe dan nu toch maar eens doorbreken en kijken of en welke mogelijkheden er überhaupt zijn? De uitkomst is naar onze verwachting dat er niets of nauwelijks (betaalbaars) mogelijk is. Of de uitkomst is dat er wel een (kleine betaalbare)woningwijk kan komen die voorziet in de o-zo-grote behoefte daaraan. Is dat laatste het geval, zullen we daar als D66 zeker voorwaarden aan verbinden zoals dat het géén goudkust wordt, het verlies aan natuur wordt gecompenseerd, de wijk klimaat-adaptief wordt opgezet en dat het dan ook echt hierbij blijft. De grens ligt bij het fietspad en daarna zullen we misschien toch echt moeten vaststellen dat de gemeente volgebouwd is.
En dan het taboe op de tweede ontsluitingsweg. Hoe graag we dat ook zouden willen, we zijn inmiddels wel voorbij de illusie dat het Lint veiliger kan. Een tweede aftakking ismisschien wel een oplossing om het Lint en zeker het drukkekruispunt aan de IJdoornlaan/Zuideinde te ontlasten. En daarmee de verkeersveiligheid (zeker voor fietsers en voetgangers!) te vergroten. Iets waarvan D66 zelf telkens een terugkerend item heeft gemaakt. Het autoluw maken van de gemeente zouden we – net als GL – natuurlijk nog liever willen, maar is vooralsnog een utopie. De tijd gaat sneller dan je denkt en voor je het weet is het alweer 2040. Misschien is de auto dan wel taboe?
Mandy Elfferich
Fractievoorzitter D66 Landsmeer